Kolekcje - Zabytek.pl
Podwarszawskie dworce w stylu dworkowym powstały w latach 20. XX wieku w ramach odbudowy infrastruktury kolejowej po zniszczeniach I wojny światowej. Ich rodzima forma wyraża poszukiwanie tożsamości odradzającego się państwa oraz kształtowanie stylu narodowego.
Kolekcja prezentuje region wielowiekowej działalności kulturowej i technicznej człowieka grupujący teraz pozostałości XIX-wiecznych założeń i obiektów przemysłowych – powstałych w dobie rodzącego się nowożytnego przemysłu na ziemiach polskich.
Teodor Marian Talowski zaliczany jest do najznamienitszych polskich architektów przełomu XIX i XX w, określany prekursorem polskiego neoromantyzmu w architekturze. Znany jest jako autor eklektycznych budowli wykazujących zadziwiające bogactwo form, łączących w sobie w niezwykle malowniczy sposób elementy wielu stylów.
Wiek XIX był czasem ścierania się sztuki zastanej, tradycyjnej z awangardową, odkrywania nowych trendów, w końcu był czasem buntu wobec skostniałych zasad sztuki akademickiej. Rewolucja, jaka się w tym czasie dokonała odrzuciła tworzenie sztuki na podstawie obserwacji dzieł wielkich mistrzów przeszłości. W efekcie tego przewartościowania przez długi czas akademizm, a najbardziej sztuka kościelna, były niedoceniane i zapomniane.
W 1922 r., po plebiscycie i III powstaniu śląskim, zostało utworzone województwo śląskie stanowiące autonomiczną jednostkę II RP. Wówczas to najmniejsze w skali ówczesnego kraju województwo składało się z ośmiu powiatów, jednego okręgu miejskiego i dziewięciu miast tj.: Chorzowa, Katowic, Świętochłowic, Bielska, Rybnika, Cieszyna, Tarnowskich Gór, Pszczyny oraz Lublińca. Siedziba władz znajdowała się w Katowicach. Województwo śląskie posiadało własny parlament – Sejm Śląski oraz odrębny Skarb Śląski. Co więcej, m.in. dzięki przemysłowi górniczemu i hutniczemu, województwo śląskie było najbardziej rozwiniętym i jednocześnie najbogatszym obszarem w międzywojennej Polsce.
Dawniej Opolszczyzna zwana była zagłębiem wapienniczym, a wapno nazywano „białym złotem”. Murowane piece szybowe były charakterystycznym elementem krajobrazu Śląska Opolskiego.
Województwo lubuskie obfituje w rozmaite przykłady budownictwa obronnego: wieże rycerskie, zamki, dwory, kościoły obronne oraz obiekty chroniące osady, miasta lub państwa jak palisady, wały ziemne, mury obronne, łańcuchy twierdz czy linie umocnień.
Do poł. XIX w. Podlasie było niemal wyłącznie zbudowane z drewna. Również przybyli w 2. poł. XVIII w. z Rosji staroobrzędowcy swoje kunsztowne domy modlitwy wznosili z tego materiału.
W 1604 r. Zebrzydowski, będąc pod wpływem dzieła Christiana Kruik van Adrichema (łac. Christianus Crucius Adrichomius) pt. Theatrum Terrae Sanctae, postanowił ufundować pierwszą w Polsce kalwarię, wzorowaną na układzie przestrzennym Jerozolimy z czasów Jezusa.
Budownictwo drewniane jest charakterystycznym elementem krajobrazu kulturowego Polski. Podkarpacie zaś jest regionem, gdzie drewnianych, pochodzących z wielu okresów obiektów zabytkowych zachowało się bardzo dużo.
Zapraszamy na szlak pogańskich świętych gór, leżących w rejonie Łysej Góry - najbardziej z tych gór znanej. Przedstawiamy przedchrześcijańskie miejsca kultu oraz obrzędów Słowian z okresu przed powstaniem i chrystianizacją Państwa Polskiego.