Historia

Budynek stodoły jest elementem zabudowy folwarku w Świbiu, wzniesionej około 1885 roku przez Schöllerów w ramach przebudowy starszego zespołu folwarcznego. Zgodnie z typowym dla folwarków pruskich tego czasu wzorcem nowe obiekty rozlokowane zostały wokół obszernego, prostokątnego dziedzińca. Funkcjonalne rozwiązanie odbiegało od podręcznikowych wzorców, z uwagi na konieczność wkomponowania nowej, ściśle dostosowanej do bieżących potrzeb zabudowy w istniejące założenie, składające się z istniejących już budynków gorzelni, XVIII-wiecznego spichlerza oraz gmachu zarządcy. W 1885 roku wzniesiono zabudowę pierzei północnej (obiekty inwentarskie tj. stajnię, oborę i budynek wschodni o nierozpoznanej funkcji) i pierzei zachodniej dziedzińca (obiekty magazynowe – stodoły oraz stajnię/świniarnię), zapewne również część zabudowy pierzei wschodniej, przekształconej w okresie powojennym.

Opis

Stodoła znajduje się na terenie folwarku w Świbiu, w jego zachodniej części, pomiędzy wjazdem od strony pól i przyległym budynkiem stajni. Jest to obiekt murowany z kamienia uzupełnionego cegłą, otynkowany, wzniesiony na rzucie wydłużonego prostokąta, zwieńczony dachem dwuspadowym krytym dachówką ceramiczną w formie karpiówki kładzionej w podwójną koronkę. Elewacje budynku są podzielone szeregiem charakterystycznych, wąskich otworów wentylacyjnych oraz otworów wrót, zapewniających dostęp zarówno od strony dziedzińca, jak i od strony terenów rolnych. Obszerne wnętrze kryte jest otwartą konstrukcją więźby dachowej, wspartą na pojedynczym rzędzie słupów, tzw. soch.

Oprac. Agnieszka Olczyk, OT NID w Katowicach, 03.2026 r.