Historia

Budynek stodoły jest elementem zabudowy folwarku w Świbiu, wzniesionej około 1885 roku przez Schöllerów w ramach przebudowy starszego zespołu folwarcznego. Zgodnie z typowym dla folwarków pruskich tego czasu wzorcem nowe obiekty rozlokowane zostały wokół obszernego, prostokątnego dziedzińca. Funkcjonalne rozwiązanie odbiegało od podręcznikowych wzorców z uwagi na konieczność wkomponowania nowej, ściśle dostosowanej do bieżących potrzeb zabudowy w istniejące założenie, składające się z istniejących już budynków gorzelni, XVIII-wiecznego spichlerza oraz gmachu zarządcy. W 1885 roku wzniesiono zabudowę pierzei północnej (obiekty inwentarskie tj. stajnię, oborę i budynek wschodni o nierozpoznanej funkcji) i pierzei zachodniej dziedzińca (obiekty magazynowe – stodoły oraz stajnię/świniarnię), zapewne również część zabudowy pierzei wschodniej, przekształconej w okresie powojennym.

Opis

Stodoła, wchodząca w skład zabudowy gospodarczej folwarku w Świbiu, znajduje się w południowej części dziedzińca gospodarczego, w sąsiedztwie innej stodoły oraz budynku gospodarczego. Jest to obiekt na planie wydłużonego prostokąta, kryty dachem dwuspadowym pokrytym dachówką karpiówką, pierwotnie wolnostojący. Jest wybudowany w konstrukcji murowanej z kamienia. Elewacje frontowa i tylna, rozwiązane w konstrukcji słupowej, składają się z kamiennych filarów nośnych i deskowych ścian osłonowych, które od strony frontowej wtórnie zastąpiono murowanymi. Elewacje szczytowe, obecnie obudowane, są murowane z kamienia i artykułowane prostokątnymi blendami, zamkniętymi łukiem odcinkowym. Na osi elewacji frontowej zlokalizowane są wysokie, drewniane wrota bramne. Obszerne wnętrze kryte jest otwartą konstrukcją drewnianej więźby dachowej w konstrukcji wieszakowej.

Oprac. Agnieszka Olczyk, OT NID w Katowicach, 03.2026 r.