Wycieczkę rozpoczynamy w Zatoniu, sołectwie oddalonym o 11 km od centrum Zielonej Góry (ok. 15 min.), w którym znajduje się malownicza rezydencja księżnej żagańskiej Doroty de Talleyrand – Périgord. Barokowy pałac w Zatoniu wzniesiony został w XVII w., a jego przebudowy zgodnie z ówczesną modą dokonała księżna Dorota w 1842 r., w duchu klasycyzmu. Wspomnienie księżnej przedstawia piaskowcowa tablica fundacyjna wmurowana w elewację boczą pałacu. W otoczeniu pałacu założono rozległy park o charakterze krajobrazowym, który otula rezydencję niezwykłą kompozycją zieleni, z mała architekturą, osiami widokowymi i licznymi elementami waloryzującymi krajobraz. Ruiny pałacu i oranżerii oraz park w Zatoniu, stanowią wyjątkowy przykład konserwacji i rewaloryzacji zabytkowego zespołu rezydencjonalnego, zniszczonego w wyniku działań wojennych, przywróconego kilka lat temu do życia staraniem społeczników i samorządu. Spacer po rozległym parku krajobrazowym oraz zwiedzanie zabezpieczonych i udostępnionych ruin pałacu możemy urozmaicić poczęstunkiem w kawiarni urządzonej w odrestaurowanej oranżerii pałacowej, serwującej słodkości przygotowane w oparciu o dawne receptury z książęcej kuchni.

Z Zatonia jedziemy 5 km w kierunku zachodnim (ok. 7 min.) do sąsiedniego Kiełpina, również części Zielonej Góry. Tu, w północnej części miejscowości znajduje się dwór wzniesiony w latach 1786-1787, na reliktach wcześniejszej siedziby. Obecnie pełni on funkcje mieszkalną i jest podzielony na kilka odrębnych lokali. Dwór w Kiełpinie, zniszczony w okresie powojennym, w ostatnich latach odzyskał wygląd znany jedynie z pocztówek. Warto zwrócić uwagę na kamienną płytę fundacyjną nad wejściem głównym do dworu, przywołującą datę budowy obiektu i nazwisko fundatorki - wdowy Theodory Ernestiny von Unruh duo voto Kottwitz. W swej obecnej formie dwór stanowi doskonałe dopełnienie parku, który poddano rewitalizacji w 2018 r. Spacer po dworskim parku dopełni wizytę w Kiełpinie.

Następny przystanek znajduje się w sołectwie Ochla, oddalonym o 3 km w kierunku zachodnim (ok. 5 min). Tam w północno-zachodniej części, tzw. Ochli Górnej, można podziwiać barokowy dwór, wzniesiony w latach 1684–1687 staraniem Otto Fryderyka von Unruh. Dwór w Ochli pomimo swojej niewielkiej skali, dzięki zastosowaniu wyważonych proporcji architektury, jak i rozplanowania oraz wystroju wnętrz można zaliczyć do jednego z czołowych obiektów reprezentacyjnych doby baroku na obszarze dzisiejszej Ziemi Lubuskiej. Niedawna adaptacja obiektu na Centrum Kultur Europejskich pod szyldem Muzeum Etnograficznego pozwoliła na ożywienie zabytku, dotychczas zaniedbanego i niedostępnego. Obiekt ten został udostępniony do zwiedzania po niedawnym, generalnym remoncie i kompleksowych pracach konserwatorskich. Wnętrza posiadają niezwykle bogaty wystrój sztukatorski. Obok dekoracji o motywach roślinnych, pokrywających także kominki, występują sceny figuralne o tematyce symbolicznej.

Nie opuszczając Ochli udajemy się do południowej jej części, tzw. Ochli Dolnej, gdzie w odległości ok. 700 m od dworu (2 min) położony jest pałac wraz z przyległym parkiem i zespołem folwarcznym. Klasycystyczny pałac wzniesiono w 1792 r. staraniem Jana Adolfa Schneidera, komisarza sądowego z Zielonej Góry, przy istniejącym tu folwarku. Obiekt pełni obecnie funkcję mieszkalną i dostępny jest do zwiedzania jedynie z zewnątrz. W pobliskim parku pałacowym z XIX w., z malowniczym stawem i aleją dębową, który niedawnymi czasy poddano rewitalizacji, możemy spacerować zbierając siły do zwiedzania kolejnych rezydencji.

Dalej kierujemy się 6 km na zachód do Świdnicy (ok. 8 min.), gdzie zatrzymujemy się przy Muzeum Archeologicznym Środkowego Nadodrza, które ma swoją siedzibę w renesansowym dworze, otoczonym od wschodu i południa par¬kiem, od północy zabudowaniami folwarcznymi, a od zachodu dawnym podwórzem gospodarczym. Powstały w 1. połowie XVI w. renesansowy dwór Kiettlitzów, pierwotnie otoczony był fosą. W wyniku przekształcenia budowli obronnej w rezydencję, co miało miejsce na przeło¬mie XVI-XVII w., powstał obecny obiekt. Wejście główne umieszczone centralnie w fasadzie, ujęte jest kamiennym późnorenesansowym portalem, w którego zwieńczeniu znajduje się data „1602”. Przy okazji zwiedzania interesującej ekspozycji, na której poznamy życie ludzi dzisiejszej ziemi lubuskiej w poszczególnych epokach pradziejowych i w okresie wczesnego średniowiecza, możemy poznać zabytkowe wnętrza z częściowo zachowanym wystrojem, w tym polichromie ścienne, sztukaterie sklepień, polichromowa¬ne stropy oraz zgromadzoną w dworze historyczną kamieniarkę. Przechadzka w cieniu drzew dworskiego parku zwieńczy wizytę w historycznych murach.

Ze Świdnicy udajemy się obwodnicą Zielonej Góry do położonego 19 km na wschód Starego Kisielina (ok. 18 min.), gdzie możemy zwiedzić pałac oraz otaczający go park. W latach 1837-1838 Carl Ludwig von Stosch wybudował w Starym Kisielinie dwór o prostej formie, który w latach 1896-1897 Felix Georg von Stosch rozbudował w reprezentacyjny pałac. Pałac w Starym Kisielinie razem z zabudową folwarczną i niewielkim parkiem krajobrazowym stanowi przykład doskonale zachowanej XIX-wiecznej zabudowy rezydencjonalnej. Forma pałacu inspirowana jest renesansem francuskim, o bogato dekorowanych elewacjach i dobrze zachowanym wystroju. Obecnie XIX-wieczny obiekt stanowi filię Zielonogórskiego Ośrodka Kultury i siedzibę przedszkola. W pałacu zachowały się elementy oryginalnego wystroju i wyposażenia i jest on częściowo dostępny dla zwiedzających. Otoczenie pałacowego parku stanowi doskonałe tło dla ekspozycji zabytku, ale też źródło wytchnienia dla spacerowiczów.

Następie w pobliskim Nowym Kisielinie (2 km na wschód – ok. 3 min.) możemy odwiedzić barokowy pałac z ok. 1700 r., wzniesiony przez szlachecką rodzinę von Stentsch. Obiekt, o wielkim potencjale, pozostaje od lat nieużytkowany, ale jego świetność jako siedziby znakomitych rodów możemy sobie wyobrazić sięgając do historycznych pocztówek i rycin. Pałac jest dostępny jedynie z zewnątrz.

Kolejny punkt wycieczki znajduje się już poza granicami miasta, w położonym 9 km na wschód od Nowego Kisielina Zaborze (ok. 10 min.). Mieści się tam okazały zespół rezydencjonalny, na który składa się pałac, trzy oficyny oraz rozległy park, stanowiący jedno z najważniejszych założeń barokowych o znaczeniu ponadregionalnym. Obecnie stanowi siedzibę Centrum Leczenia Dzieci i Młodzieży. Pałac w Zaborze wzniesiony został przez hrabiego Heinricha Johanna von Dünnewald w 4. ćwierci XVII w. w typie wczesnobarokowych rezydencji francuskich, z zachowaniem fragmentów wcześniejszego zamku z początku XVII w. Po 1745 r. został rozbudowany w okazałą barokową rezydencję przez hrabiego Friedricha Augusta von Cosel. Z tego okresu pochodzi m.in. wystrój sali balowej, stanowiącej jeden z najcenniejszych przykładów sztuki rokokowej w regionie. W trakcie ostatniego, pełnego remontu elewacji, wyeksponowano odkryte sgraffita z początku XVII w., które można podziwiać w czasie spacerów. Teren wokół pałacu i rozległy park są dostępne dla zwiedzających. Wejście do obiektu w celu zwiedzania sali balowej wymaga uzgodnienia z dyrekcją szpitala.

Na koniec wycieczki jedziemy do Bojadeł, wsi położonej 8 km na wschód od Zaboru (ok. 8 min.). Tu możemy zwiedzić jeszcze jedną barokową rezydencję, jedną z najpiękniejszych na terenie województwa lubuskiego. Pałac w Bojadłach powstał w latach 1707-1731 z fundacji rodziny von Kottwitz, jako barokowa rezydencja, której formę uzupełniono po odbudowie z pożaru w połowie XVIII w., z zastosowaniem rokokowych form, szczególnie wyraźnych w sztukateriach zdobiących elewacje. Zarządzająca obiektem Fundacja Pałac Bojadła od 2014 r. podejmuje trud ratowania tego cennego zabytku, który przez lata zaniedbań znajdował się w stanie postępującej degradacji. Obiekt poddawany jest pracom konserwatorsko-restauratorskim, zarówno w obrębie elewacji, jak i wnętrz oraz ich wystroju. Fundacja realizuje również działania związane z popularyzowaniem zabytku, ale także edukacją i uwrażliwianiem lokalnej społeczności na dziedzictwo kulturowe. Organizowane są wystawy, konferencje i warsztaty. Obiekt jest otwarty do zwiedzania w określonych godzinach. Naprzeciwko pałacu, po drugiej stronie drogi, rozciąga się park założony w 1. połowie XVIII w., o czytelnym układzie geometrycznym, gdzie można przechadzać się po zwiedzeniu pałacu. Po trudach całodniowej wycieczki posilić się można w działającej w pałacu kuchni, oferującej dania obiadowe. Od Zielonej Góry dzieli nas zaledwie 25 km (ok. 25 min), a wracając wspomnieć możemy niezwykłą obfitość tego terenu nasyconego pałacami, dworami, parkami, dawniej stanowiącymi siedziby znakomitych rodów szlacheckich, a dziś mogącymi dostarczyć nam wrażeń obcowania z historią i przenieść nas w czasie.