Poznaj lokalne zabytki

Wyraź zgodę na lokalizację i oglądaj zabytki w najbliższej okolicy

Zmień ustawienia przeglądarki aby zezwolić na pobranie lokalizacji
Wyszukaj w
Lokalizacja
Rodzaj obiektu
Kategoria dokumentu
Stanowisko archeologiczne
Wyszukaj
Kultura archeologiczna
Chronologia
Stanowisko archeologiczne
Czas powstania obiektu
Od
Do
Architektura
Kategoria obiektu
Strona korzysta z plików cookies. Dowiedz się więcej.

Pałac - Zabytek.pl

galeria zdjęć obiektu dwór
Zobacz zdjęcie panoramiczne
Zobacz lokalizację
Dodaj do ulubionych
Dodaj do ulubionych
Drukuj
Drukuj
Udostępnij

Pałac

pałac XVIII w. Zielona Góra
Pokaż drogę dojazdu

Adres
Zielona Góra, Kiełpin

Lokalizacja
woj. lubuskie, pow. Zielona Góra, gm. Zielona Góra

Dwór w Kiełpinie razem z zabudową folwarczną i niewielkim parkiem krajobrazowym stanowi przykład XVIII-wiecznej zabudowy rezydencjonalnej.

Historia 

Wieś Kiełpin (niem. Külpenau) po raz pierwszy była wzmiankowana w 1500 roku Wówczas należała do rodu von Knobelsdorff. Około 1555 roku obok Ernsta von Knobelsdorff współwłaścicielem wsi był Ludwig von Rothenburg z braćmi. W 1681 roku dobra kiełpińskie należały do Hans von Rothenburga. Najstarsze informacje na temat dworu w Kiełpinie pochodzą z pierwszej połowy XVIII wieku. Był to obiekt drewniany. W 1723 roku wieś stanowiła własność Christopha von Unruha, a od 1783 roku do barona Rudolpha von Kottwitza. W latach 1786-1787 drewniany obiekt rozebrano, wznosząc murowany dwór na rzucie zbliżonym do litery „L”, prawdopodobnie wykorzystując relikty wcześniejszej siedziby. Kolejnymi właścicielami majątku byli: radca Neumann, rotmistrz Adolph Neumann, podporucznik von Zimmermann i Carl Haupt. W drugiej połowie XIX wieku miała miejsce przebudowa budynku, zlecona zapewne przez Rudolpha von Friedenthala, który posiadał także majątki w Zatoniu i Otyniu. Remont objął wnętrza, głównie w części zachodniej. Dodatkowo przebito drzwi na elewacji tylnej, podwyższono otwory okienne i wymieniono stolarkę okienną. Ostatnią przedwojenną właścicielką była siostra Friedenthala – baronowa von Lancken-Wakenitz.

Po II wojnie światowej budynkiem zarządzało Państwowe Gospodarstwo Rolne. W 1955 roku przeprowadzono generalny remont obiektu, usuwając detal architektoniczny na elewacjach. W latach 70. XX wieku naprawiono dach po zawaleniu się części konstrukcji. Wówczas wprowadzono pokrycie z falistej blachy azbestowo-cementowej, usuwając okna typu wole oko oraz naczółek ryzalitu. W latach 2020-2021 miały miejsce prace remontowe dworu obejmujące naprawę dachu i wymianę pokrycia na dachówkę ceramiczną oraz odnowienie elewacji wraz z odtworzeniem detalu architektonicznego. Odtworzono również znany z ikonografii trójkątny naczółek ryzalitu, z okulusem w centralnej części. Prace poprzedzono badaniami konserwatorskimi, w wyniku których rozpoznano historyczną kolorystykę elewacji. Elewacje odzyskały pierwotną dyspozycję barwną. Odtworzono również usunięty w ramach powojennego remontu detal architektoniczny, odczytany poprzez odciski, które uwidoczniły się pod współczesnym tynkiem, jak również ustalony na podstawie ikonografii, analogii. Okna iluzjonistyczne, istniejące w elewacji szczytowej i tylnej, zachowane w formie reliktów, zostały zabezpieczone, a w przyszłości mają zostać poddane konserwacji. W swej obecnej formie dwór w Kiełpinie stanowi doskonałe dopełnienie parku, który poddano rewitalizacji w 2018 roku. Obecnie dwór w Kiełpinie pełni funkcje mieszkalną i jest podzielony na kilka odrębnych lokali.

Galeria zdjęć 1/
Kiełpin, dwór, widok od południowego wschodu, stan na marzec 2022 r.
Kiełpin, dwór, widok od południowego zachodu, stan na marzec 2022 r.
Kiełpin, dwór, widok od północnego zachodu, stan na marzec 2022 r.
Kiełpin, dwór, kamienna płyta fundacyjna na fasadzie, stan na marzec 2022 r.
Kiełpin, park dworski, widok od wschodu, stan na marzec 2022 r.

Opis 

Dwór w Kiełpinie położony jest na północnym krańcu wsi. Na zachód od obiektu rozciąga się park krajobrazowy, a po północnej stronie znajdują się zabudowania gospodarcze. Przedmiotowy obiekt jest murowany z cegły, o rzucie w kształcie litery „L”. Dwukondygnacyjna, częściowo podpiwniczona bryła jest zamknięta wysokim dachem wielospadowym. Otynkowane elewacje są przeprute symetrycznym rozstawem okien i artykułowane detalem architektonicznym w formie opasek okiennych, cokołu, gzymsu wieńczącego i zdwojonych pilastrów na narożach budynku oraz obrzeżach pseudoryzalitu, akcentującego centralną oś fasady, a także naczółka wieńczącego pseudoryzlit w partii dachu. Pośrodku fasady, pod oknem piętra zachowała się kamienna płyta fundacyjna z inskrypcją.

Oprac. Marta Kłaczkowska, OT NID w Zielonej Górze, 07.06.2024 r.

Rodzaj: pałac

Materiał budowy:  ceglane

Styl architektoniczny: barokowy

Forma ochrony: Rejestr zabytków, Ewidencja zabytków

Inspire id: PL.1.9.ZIPOZ.NID_N_08_BK.35409, PL.1.9.ZIPOZ.NID_E_08_BK.215023

Licencja (opis)

Creative commons

Uznanie autorstwa

Użycie niekomercyjne

Bez utworów zależnych

Widzisz błędy lub nieprawidłowości? Zgłoś naruszenie zasad.

Zobacz dokumentację zabytku

2 dokumenty

Zobacz także w najbliższej okolicy

9 obiektów

9 Pokaż wszystkie