Białowieża
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

wycieczka użytkownika Grzegorz

Białowieża

10

kilka godzin

podlaskie

Wędrówka szlakiem umożliwia poznanie zabytków, tradycyjnego budownictwa i najbliższych okolic Białowieży - ,,stolicy’’ Puszczy Białowieskiej: zabytkowych budynków związanych z leśnictwem i łowiectwem, parków, obiektów sakralnych wyznania katolickiego i prawosławnego, miejsc pamięci narodowej oraz kompleksu drewnianych budynków stacji kolejowej. Na szlaku znajdują się obiekty wpisane do rejestru zabytków: na terenie Białowieskiego Parku Narodowego zabudowania carskie (Dom Marszałkowski, d. stajnia carska i powozownia, brama pałacowa, dom jegierski, łaźnia, dom szoferów, młyn), Park Pałacowy; Park Dyrekcyjny z cmentarzem z I wojny światowej oraz osiedlem dyrekcyjnym; cerkiew pw. św. Mikołaja Cudotwórcy; kościół pw. św. Teresy; zespół dworca kolejowego Białowieża Towarowa; zespół Nadleśnictwa „Jagiellońskiego”; drewniane budownictwo mieszkaniowe i inwentarskie przy ul. Waszkiewicza; Obiekty są w bardzo dobrym lub dobrym stanie zachowania.

Układ przestrzenny
Białowieża

dwie godziny

Układ przestrzenny Białowieży jest przykładem osady ściśle powiązanej z dworem królewskim (następnie carskim) służącej do jego obsługi. Układ przestrzenny wsi obejmuje niezwykle wartościowe pod względem zabytkowym części, z których się składa: carska rezydencja pałacowo-parkowa, wieś służąca do jej obsługi, park oraz osiedle dyrekcyjne, cmentarz ekumeniczny i cenne obiekty architektury. Układ ten kształtował się stopniowo w XVI - XIX wieku. Szczególnie we wschodniej części układu przestrzennego Białowieży zachowało się sporo tradycyjnych, drewnianych domów, często ustawionych szczytem do drogi, (wg przekazu z pocz. XX w. wszystkie domy były ustawione szczytem do ulicy) co zapewne jest pozostałością po XVI wiecznym rozmierzeniu z czasów pomiary włócznej.

Historia

W 2. poł. XVI w. (być może już za czasów Stefana Batorego) na terenie obecnego parku pałacowego wybudowano myśliwski dwór królewski, który istniał w Puszczy Białowieskiej już w wieku XIV - w innym miejscu tzw. Starej Białowieży. Wraz z dworem myśliwskim powstała wieś, której ludność zobowiązana była do obsługi stancji królewskiej oraz brania udziału w polowaniach. Białowieża była miejscem gdzie bardzo chętnie polowali królowie polscy oraz najwyżsi dostojnicy państwowi. Po rozbiorach Polski królów zastąpili nowi władcy - carowie rosyjscy. W 1888 r. gdy Białowieża przeszła w ręce prywatne carów rozpoczęli oni budowę okazałego pałacu wraz z towarzyszącymi rezydencji budynkami. Zaprojektowano wówczas park krajobrazowy otaczający pałac oraz tzw. park dyrekcyjny (autorem obu projektów był słynny architekt krajobrazu Walerian Kronenberg (1859-1934)) oraz wybudowano piękną murowaną cerkiew z cennym wyposażeniem. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Białowieża stała się znanym ośrodkiem turystycznym i naukowym (utworzenie Parku Narodowego) a budynki carskie przejęły instytucje polskie. W okresie międzywojennym wybudowano kościół rzymskokatolicki, który stał się obok cerkwi ważnym elementem, dominantą przestrzenną wsi. Przed II wojną światową wśród zabudowy obecnej ul. gen. Aleksandra Waszkiewicza (wówczas zwanej Stoczek) funkcjonowała drewniana bóżnica (rozebrana w latach 60. XX w.) oraz żydowski prywatny dom modlitwy . Na końcu ul. Tropinka przy parku dyrekcyjnym znajduje się zbór ewangelicki wybudowany w 1927 roku.

Opis

Wpisany do rejestru zabytków układ przestrzenny wsi Białowieża składa się z położonego na zach. od centrum wsi parku pałacowego - dawnej myśliwskiej rezydencji najpierw królów polskich, następnie carów rosyjskich a obecnie siedziby Białowieskiego Parku Narodowego (na terenie parku liczne obiekty zabytkowe z przełomu XIX i XX wieku). Na wsch. od parku miedzy ul. gen. Aleksandra Waszkiewicza a ul. Tropinka znajduje się posesja cerkiewna z murowaną świątynią. Na północny-zachód od niej znajduje się kapliczka a dalej teren cmentarza z drewnianą cerkwią cmentarną. Na zachód od parku pałacowego ciągną się zabudowania wsi rozlokowane po obu stronach równolegle biegnących ulic Tropinka i głównej ulicy Białowieży - gen. Aleksandra Waszkiewicza. Zabytkowy układ przestrzenny Białowieży od wsch. zamknięty jest terenem parku i osiedla dyrekcyjnego oraz położonej na północ od ul. gen. Aleksandra Waszkiewicza a na południe od parku dyrekcyjnego posesji kościelnej, na której świątynia rzymskokatolicka wybudowana w 1934 r. stanowi ważny akcent przestrzenny.

Obiekt dostępny dla zwiedzających.

Oprac. Grzegorz Ryżewski, OT NID w Białymstoku, 22.10.2014 r.

Bibliografia

  • Maroszek J., Pogranicze Litwy i Korony w planach króla Zygmunta Augusta, Białystok 2000, s. 246.
  • Bajko P., Białowieża - zarys dziejów do 1950 roku, Białowieża 2001, s. 21-69, 90-93.

czas dojazdu do następnego obiektu

3 min.

Zespół pałacowo-parkowy
Białowieża

dwie godziny

Zespół pałacowo - parkowy w Białowieży należy do najcenniejszych tego typu zabytków w woj. podlaskim. Posiada ogromne walory historyczne związane z pobytem tu królów polskich oraz carów rosyjskich. Od 1888 r. założenie stało się własnością prywatną carów, o którą ci władcy dbali w sposób szczególny, co znalazło swoje odbicie w projektowanej architekturze i krajobrazie. Oprócz władców bywali tu najwybitniejsi luminarze nauki, literatury i sztuki. Park przypałacowy zaprojektował jeden z najznakomitszych architektów krajobrazu i budowniczych ogrodów - Walerian Kronenberg (1859-1934), któremu przypisuje się ok. 300 projektów. Park carski w Białowieży ze względu na rozmach i osobę inwestora należy do czołowych osiągnięć Kronenberga oraz jest dobrym przykładem parku w stylu obwodnicowym (kaligraficznym).

Historia

Myśliwski dwór królewski w Białowieży w obecnym miejscu powstał zapewne już w XVI wieku. W poł. XVIII w. pobudowano nowy, okazały, drewniany dwór myśliwski wraz towarzyszącymi mu obiektami. Zabudowania te uległy zniszczeniu podczas walk związanych z powstaniem listopadowym. Przed 1860 r. przebudowano na carski dom myśliwski budynek drewniany, wzniesiony nad stawem już w 1845 r. (obecnie tzw. d. leśniczówka). Główne prace projektowo budowlane miały miejsce w latach 1890-1895 r. kiedy rozplanowano park wg projektu Waleriana Kronenberga (w stylu angielskim), wybudowano okazały pałac wg projektu Nicolasa de Rochefort (w stylu eklektycznym) oraz liczne budynki towarzyszące. Prace trwały jeszcze na początku XX w. kiedy np. w 1904 r. wzniesiono dom „hofmarszalski” i dom „jegierski” według projektu architekta Niesalewicza. Podczas I wojny światowej założenie uległo częściowej dewastacji. Po 1918 r. zespół parkowo-pałacowy przejęło państwo polskie. W budynkach zespołu umieszczono władze powiatowe, instytucje naukowe, administrację Parku Narodowego, zbiory przyrodnicze i naukowe, szkołę dla leśniczych. Podczas II wojny światowej rezydencja białowieska oraz cała puszcza jako teren polowań podlegały bezpośredniej administracji Hermana Göringa. Wycofujący się Niemcy w 1944 r. spalili pałac. Jego mury przetrwały do 1960 r. kiedy je rozebrano i na miejscu pałacu wybudowano nowy budynek. W 1975 r. rozebrano wozownię, przebudowano dawną elektrownię a także wzniesiono kilka nowych budynków. Obecnie w głównym budynku powstałym na fundamentach dawnego pałacu carskiego mieści się siedziba Białowieskiego Parku Narodowego, w którego gestii jest zarząd nad zespołem parkowo-pałacowym w Białowieży.

Opis

Zespół pałacowo-parkowy w Białowieży zlokalizowany jest w zachodniej części wsi. Ograniczony jest od południa ulicami Kolejową oraz Zastawa, od zachodu ul. Paczoskiego, od północy przedłużeniem ul. Żubrowej, zaś od wschodu ul. Parkową i Sportową. Centrum założenia zajmuje budynek administracyjny BPN pobudowany na fundamentach dawnego pałacu, zlokalizowany na pnółnoc od stawów zajmujących południową część parku. Na pn. od siedziby BPN rozpościera się park krajobrazowy w stylu angielskim zwany Parkiem Pałacowym. Zabytkowe obiekty wchodzące w skład zespołu zlokalizowano po wsch. i zach. stronie dawnego pałacu (siedziba BPN) w południowej części Parku Pałacowego na północ od stawów: dom „jegierski” - murowany z cegły, dwukondygnacjowy, dwunastoosiowy wybudowany w 1904 r.; dom „hofmarszalski” - murowany z cegły, trzykondygnacjowy, rozplanowany na rzucie w kształcie litery L; dom „szoferów” - murowany z cegły, jednokondygnacjowy z poddaszem, zbudowany ok. 1895 r.; dawna leśniczówka - drewniany, jednokondygnacjowy zbudowany w 1845 r., w stylu dworkowym, bogato zdobiony ornamentem ciesielskim; dawna łaźnia - murowany z cegły, jednokondygnacjowy, rozplanowany na rzucie w kształcie litery T, wybudowany w k. XIX w.; magazyn - drewniany, jednokondygnacjowy, zbudowany w k. XIX w.; młyn - murowany cegły i kamienia, podpiwniczony, jednokondygnacjowy, zbudowany w XIX w.; stajnia i powozownia - murowano-drewniany, na rzucie krzyża wybudowany w k. XIX w.; brama wjazdowa - murowany z cegły z użyciem kamienia, dwukondygnacjowy z przejazdem w przyziemiu, z przybudówkami po stronie północnej i południowej; dom mieszkalny nr 9-drewniany, jednokondygnacjowy zbudowany w k. XIX w.

Obiekt dostępny dla zwiedzających.

Oprac. Grzegorz Ryżewski, OT NID w Białymstoku, 22.10.2014 r.

Bibliografia

  • Szymański W., Przewodnik po Puszczy Białowieskiej, Wilno 1925, s. 10-23.
  • Bończak-Kucharczyk E., Maroszek J., Kucharczyk K., Katalog parków i ogrodów zabytkowych dawnego województwa białostockiego. Stan z 1988 roku, t. 1, Białystok 2000, s. 21-24.
  • Bajko P., Białowieża - zarys dziejów do 1950 roku, Białowieża 2001, s. 21-69; 87-95.

czas dojazdu do następnego obiektu

9 min.

Wieża ciśnień
Białowieża

15 minut

Wieża ciśnień jest jednym z nielicznych w woj. podlaskim, bardzo dobrze zachowanych obiektów tego typu. Wchodzi w skład zabudowań dworca Białowieża - Towarowa wybudowanego dla potrzeb obsługi carskiej rezydencji w Białowieży. Nawiązuje do ceglanego, carskiego budownictwa kolejowego regionu, rozpowszechnionego na przełomie XIX i XX w. Stanowi cenny zabytek techniki z okresu początków kolejnictwa w regionie.

Historia

Wieża ciśnień powstała w kompleksie budynków dworca kolejowego Białowieża - Towarowa, który powstał ok. 1903 r. na potrzeby obsługi carskiego dworca pałacowego zbudowanego już 1897 r. (obecnie nie istnieje). Służył on jako obiekt dla obsługi rezydencji carskiej w Białowieży. W latach 90. XX w. linię kolejową przy której obiekt funkcjonował zamknięto i od tej pory wieża wraz z innymi budynkami kolejowymi niszczała. W 2003 r. zabytkowe budynki (wraz z wieżą) zostały przekazane prywatnym właścicielom, którzy rozpoczęli tu poważne prace remontowe. W budynku dworca urządzono „Carską Restaurację” zaś w wieżę zaadoptowano na pomieszczenia mieszkalne do wynajęcia.

Opis

Wieża ciśnień (wieża wodna) usytuowana jest w zespole budynków kolejowych Białowieża - Towarowa w odległości ok. 2. km na południowy-zachód od centrum wsi. Stoi ona ok. 90 m. na wschód od budynku dworca. Zabytek wzniesiony na planie ośmioboku, trójkondygnacjowy, z trzecią kondygnacją szerszą od pozostałych, nakryty dachem wielospadowym, zwieńczonym sterczyną. Obiekt murowany z żółtej cegły, posadowiony na fundamencie z kamienia łączonego zaprawą, kryty blachą. Z zewnątrz kondygnacje wyraźnie wydzielone gzymsami ceglanymi. W pierwszej kondygnacji wejście zamknięte łukiem spłaszczonym, nad którym blaszany daszek. Obiekt opasany metalowymi schodami prowadzącymi do wejścia na trzeciej kondygnacji. W latach 80. XX w. na wyposażeniu znajdował się stalowy zbiornik wodny umieszczony między kondygnacjami pierwszego i drugiego pietra, połączony z przewodami dopływowo-odpływowymi i instalacją podgrzewczą. Pod zbiornikiem znajdował się piec węglowy, stalowy służący do podgrzewania wody w okresie mrozów firmy „J. John” Łódź. Obecnie wewnątrz obiektu urządzono wysokiej klasy gościnne apartamenty.

Obiekt dostępny dla zwiedzającychj z zewnątrz.

Oprac. Grzegorz Ryżewski, OT NID w Białymstoku, 20.10.2014 r.

Bibliografia

  • Ryżewski G., Zabytki techniki, [w:] Perły architektury województwa podlaskiego, Białystok-Bydgoszcz 2010, s. 107, 112.
  • Stankiewicz D., Dworzec kolejowy w Białowieży Towarowej laureatem konkursu Generalnego Konserwatora Zabytków, „Biuletyn Konserwatorski Województwa Podlaskiego, z. 11, 2005, s. 229-240.
  • Bajko P., Z historii linii kolejowej Hajnówka-Białowieża, „Białostocczyzna”, nr 1, 1988, s. 13-15.
  • Karta ewidencyjna, Białowieża. Wieża wodna w zespole PKP Białowieża - Towarowa, oprac. M., H., Grabski, Białystok 1987, Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Białymstoku.

Dworzec kolejowy
Białowieża

15 minut

Budynek dworca Białowieża-Towarowa wybudowany dla potrzeb obsługi carskiej rezydencji jest jednym z nielicznych w woj. podlaskim, bardzo dobrze zachowanych obiektów tego typu. Fakt, że został on postawiony na terenie prywatnej rezydencji carów rosyjskich zadecydował o tym, że nadano mu wyjątkowo reprezentacyjny charakter. W czasach współczesnych (lata 80. XX w.) był inspiracją dla takich artystów jak Andrzej Wajda, który kręcił tu sceny do swego filmu Biesy na podstawie powieści Fiodora Dostojewskiego. Po wzorowo przeprowadzonym remoncie dworzec został laureatem konkursu Generalnego Konserwatora Zabytków pod nazwą Zabytek Zadbany w edycji na 2004 rok. W 2008 r. uzyskał pierwszą nagrodę w konkursie na Najlepiej Zachowany Zabytek Wiejskiego Budownictwa Drewnianego w Województwie Podlaskim. Podkreślono wówczas niezwykłą dbałość o zachowanie całej substancji zabytkowej, łącznie z układem pomieszczeń i system grzewczym. Obiekt posiada walory artystyczne nawiązując do bogato zdobionego, rosyjskiego budownictwa kolejowego przełomu XIX i XX wieku. Zdobienia ciesielskie szczytów, nadokienników nawiązują do budownictwa mieszkaniowego Rosji jak i tzw. wilii szwajcarskich (styl szwajcarski) popularnych w uzdrowiskach europejskich w tym czasie.

Historia

Budynek dworca powstał ok. 1903 r. na potrzeby obsługi carskiego dworca pałacowego zbudowanego już 1897 r. (obecnie nie istnieje). Służył on też jako obiekt dla obsługi rezydencji carskiej w Białowieży. Dworzec i jego malownicza architektura sprawiły, że gościły tu ekipy filmowe m.in. Niemców, Anglików, Japończyków. W latach 80. ubiegłego wieku Andrzej Wajda kręcił tu sceny do swojego filmu Biesy - ekranizacji powieści Fiodora Dostojewskiego. W latach 90. XX w. linię kolejową przy której obiekt funkcjonował zamknięto i od tej pory postępowała stale jego degradacja. W 2003 r. zabytkowe budynki zostały przekazane prywatnym właścicielom, którzy rozpoczęli tu poważne prace remontowe. W budynku dworca urządzono Carską Restaurację

Opis

Obiekt dworca kolejowego Białowieża Towarowa usytuowany jest ok. 2 km. na pd.-wsch. od centrum wsi. Budynek szerokofrontowy, zbudowany na rzucie wydłużonego prostokąta, z centralnymi ryzalitami akcentującymi szerszy hol z poczekalnią od strony peronu, kasą i pomieszczeniami służbowymi od tyłu. Korpus główny i ryzality przykryte dachami dwuspadowymi. Obiekt drewniany o konstrukcji zrębowej posadowiony na fundamencie kamiennym łączonym zaprawą, pokryty dachówką ceramiczną. Elewacje oszalowane w układzie poziomym, szczyty ukośnie. Uwagę zwracają bogato zdobione ornamentem ażurowym szczyty ryzalitów, okapy nadokienne oraz inne elementy ciesielskie. Wnętrze obiektu żywo nawiązuje do czasów Mikołaja II poprzez m.in. meble z przełomu XIX i XX w., portret władcy i inne detale z epoki.

Zabytek dostępny dla zwiedzających.

Oprac. Grzegorz Ryżewski, OT NID w Białymstoku, 21.10.2014 r.

Bibliografia

  • Kułak A., Budynki użyteczności publicznej, [w:] Perły architektury województwa podlaskiego, Białystok-Bydgoszcz 2010, s. 98, 102.
  • Stankiewicz D., Dworzec kolejowy w Białowieży Towarowej laureatem konkursu Generalnego Konserwatora Zabytków, „Biuletyn Konserwatorski Województwa Podlaskiego, z. 11, 2005, s. 229-240.
  • Bajko P., Z historii linii kolejowej Hajnówka-Białowieża, „Białostocczyzna”, nr 1, 1988, s. 13-15.

czas dojazdu do następnego obiektu

9 min.

Prawosławna cerkiew par. pw. św. Mikołaja Cudotwórcy
Białowieża

30 minut

Cerkiew pw. św. Mikołaja w Białowieży charakteryzuje się wartościami artystycznymi ze względu na wyrafinowaną architekturę oraz cenne wyposażenie. Tuż po wybudowaniu, w k. XIX w. świątynia była powszechnie uznawana (przez ówczesną prasę) za najpiękniejszą w całej guberni grodzieńskiej. Wartości historyczne związane są z kolatorami i fundatorami cerkwi - rodziną carską. Obiekt został ufundowany i wybudowany niejako pod osobistym nadzorem cara Aleksandra III, odwiedzany był przez najwybitniejszych dostojników państwowych i duchownych, był i jest miejscem ważnych uroczystości religijnych i świeckich.

Historia

Cerkiew drewniana w Białowieży istniała już w k. XVIII w. i była to wówczas świątynia unicka (greckokatolicka). Zapewne na początku następnego stulecia powołano tu samodzielną parafię. Kolejny drewniany obiekt wzniesiono w 1853 r. jako cerkiew prawosławną pw. św. Mikołaja Cudotwórcy (kasata unii miała miejsce w 1839 roku). Gdy Puszcza Białowieska w 1888 r. stała się prywatną własnością panującego, car w 1889 r. rozpoczął wznoszenie w Białowieży swojej rezydencji myśliwskiej. Wówczas zapewne rozpoczęto budowę obecnej cerkwi, zaprojektowanej przez wileńskiego architekta Pimienowa. W 1894 r. budowę wizytował car Aleksander III. Wyświęcenia obiektu dokonano w 1895 roku. Do wnętrza sprowadzono z Petersburga piękny ceramiczny ikonostas. Ostatecznie cerkiew wykończono w 1897 r. tuż przed wizytą cara Mikołaja II. Monarcha ten podczas częstych pobytów w Białowieży lubił przebywać w cerkwi, słuchając w niej chórów parafialnych. W 1907 r. świątynia otrzymała oświetlenie elektryczne. I wojna światowa oszczędziła obiekt, który w okresie międzywojennym wyremontowano. 1 września 1939 r. bomba zniszczyła jedną ze ścian oraz poczyniła spustoszenia wewnątrz, które dosyć szybko naprawiono. Po II wojnie światowej we wnętrzu świątyni wykonano malowidła, wyposażono ją w różne sprzęty (piece, żyrandole, wykładziny, dywany itp.), wymieniono pokrycie dachu, założono nową instalację elektryczną i odgromową. W latach powojennych cerkiew była odwiedzana przez najwyższych dostojników prawosławnych z Polski i ze świata, była miejscem odbywających się koncertów muzyki cerkiewnej i innych wydarzeń kulturalnych (kręcono tu m.in. film Wesele białoruskie).

Opis

Cerkiew usytuowana jest w centrum Białowieży, na niewielkim wzniesieniu, przy głównej ulicy gen. Aleksandra Waszkiewicza, po jej północnej stronie. Obiekt na rzucie krzyża greckiego, z prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Bryła rozczłonkowana, złożona z przenikających się prostopadłościanów. Na skrzyżowaniu naw kopuła, zaś nad kruchtą wieża-dzwonnica. Kopuła i wieża zwieńczone latarenkami o hełmach cebulastych z krzyżami prawosławnymi. Murowana z cegły, nietynkowana. Wewnątrz cerkwi znajduje się piękny ikonostas wykonany z ceramiki.

Obiekt dostępny dla zwiedzających.

Oprac. Grzegorz Ryżewski, OT NID w Białymstoku, 13.10.2014 r.

Bibliografia

  • Bajko P., Białowieża. Zarys dziejów, Białystok 2001, s. 30-34, 36-37, 43-44.
  • Bajko P., Rys historyczny parafii prawosławnej w Białowieży, „Białostocczyzna” 1989, nr 1, s. 21-24.

czas dojazdu do następnego obiektu

5 min.

Kościół par. pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus
Białowieża

30 minut

Obiekt jest dobrym przykładem tzw. stylu narodowego, nawiązującego do renesansu polskiego z XVII wieku. Projektantem kościoła był znakomity architekt Borys von Zinserling (1889-1961), scenograf, wykładowca Politechniki Warszawskiej.

Historia

Parafia rzymskokatolicka w Białowieży została erygowana w 1926 r., a nabożeństwa odprawiano początkowo w kaplicy urządzonej w dawnym pałacu carskim. Rok później rozpoczęto wznoszenie obecnej świątyni. Autorem projektu był znany warszawski architekt Borys von Zinserling (1889-1961), projektant scenografii dla przedwojennych kabaretów Qui pro Quo oraz Perskie Oko, a także operetek wystawianych w Teatrze Nowości. Autor m.in. takich budowli jak willa Runo w Zalesiu Dolnym, kamienica Weidigera w Warszawie, a także licznych odbudów i przebudów: pałacu Raczyńskich, pałacu Młodziejowskich, Pałacu Rady Ministrów. Kościół został konsekrowany w 1934 r., jednak z braku funduszy nie był on jeszcze całkowicie wykończony. Dopiero od lat 70. XX w. rozpoczęto intensywne prace remontowe i wykończeniowe. Wprowadzono wiele elementów korzenioplastyki, zaś w 2007 r. zbudowano organy 17-głosowe.

Opis

Obiekt usytuowany we wschodniej części miejscowości, przy ul. gen. Aleksandra Waszkiewicza, po pn. jej stronie. Kościół wzniesiony na planie krzyża łacińskiego o bryle prostopadłościennej. Korpus główny nakryty dachem dwuspadowym, trójboczne, oszkarpowane prezbiterium dachem trzypołaciowym, zaś aneksy przy prezbiterium z trójkątnymi wielopoziomowymi, uskokowymi szczytami - dachami pulpitowymi. Przy fasadzie wieża o oszkarpowanych narożach, zwężająca się trzyskokowo ku górze, zakończona attyką. Po bokach wieży dwa prostokątne aneksy z oszkarpowanymi narożami, sięgające do drugiej kondygnacji, zakończone attykami. Na skrzyżowaniu naw i transeptu sygnaturka. Kościół murowany z cegły, otynkowany.

Główne wejście w fasadzie zakończone półkoliście, nad nim uskokowy gzyms. Ponad gzymsem nisza, nad nią prostokątne okno, w ostatniej kondygnacji wieży cztery otwory dzwonne, w których zamontowano okna. Elewacje boczne zakończone gzymsem, trzyprzęsłowe o przęsłach wydzielonych szkarpami. Okna zamknięte półkoliście. Wnętrze halowe, trzynawowe. W nawie głównej sklepienie kolebkowe wsparte na filarach z impostami. Nawy boczne nakryte kolebkami poprzecznymi. Między nawami arkady. Skrzyżowanie nawy i transeptu przykryte sklepieniem żaglowym wydzielonym gurtami. Prezbiterium przykryte kolebką.

Obiekt dostępny dla zwiedzających.

Oprac. Grzegorz Ryżewski, OT NID w Białymstoku, 13.10.2014 r.

Bibliografia

  • Spis kościołów i duchowieństwa Archidiecezji Białostockiej 2008, Białystok 2008, s. 115-116.
  • Jabłoński K.A., Budownictwo kościelne 1795-1939 na terenie Archidiecezji Białostocki, Białystok 2002, s. 185-187.

czas dojazdu do następnego obiektu

12 min.

leśniczówka
Białowieża

15 minut

czas dojazdu do następnego obiektu

12 min.

brama wjazdowa
Białowieża

15 minut

czas dojazdu do następnego obiektu

2 min.

kapliczka prawosławna
Białowieża

15 minut

czas dojazdu do następnego obiektu

12 min.

leśniczówka II
Białowieża

15 minut

Wydrukuj stronę wycieczki

To jest wycieczka użytkownika. Zgłoś naruszenie zasad.

Obiekty z trasy wycieczki

zgłoś naruszenie