ćw. XVIII w. w związku z rosnącym kultem słynącego łaskami gotyckiego obrazu Zwiastowania NMP.

Historia obiektu

Budowa dzwonnicy nastąpiła zapewne w tym samym czasie co budowa kościoła, czyli w 2. ćw. XVIII w. Pierwotnie była to budowla jednokondygnacyjna. Na początku lat 80. XX w. została nadbudowana o jedną kondygnację dostosowaną stylistycznie do rozwiązań architektonicznych i dekoracyjnych kościoła.

Opis

Dzwonnica usytuowana jest po pn. stronie kościoła i włączona w obwód niskiego, kamiennego ogrodzenia.

W dolnej kondygnacji murowana jest z kamienia rzecznego, a w górnej z cegły, zewnątrz otynkowana w całości, a we wnętrzu tylko w obrębie nadbudowy. Założona została na rzucie kwadratu. Dwukondygnacyjną, zwartą bryłę przykrywa dach namiotowy o przewężonych połaciach. Pilastry w narożach wspierają mocno wysunięty gzyms kordonowy podbudowany gładkim architrawem oraz gzyms wieńczący. Wszystkie elewacje przeprute są prostokątnymi otworami okiennymi zamkniętymi łukiem odcinkowym oraz metalowymi żaluzjami w parterze. Wejście do wnętrza usytuowane w elewacji pd. (od kościoła) zamykają drewniane, dwuskrzydłowe drzwi ramowo-płycinowe. We wnętrzu wiszą cztery dzwony, pośród nich jeden z datą 1642 oraz podpisem fundatora lub ludwisarza /Kasper Siop/.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

Autor noty: opr. dr Jadwiga Stęchły, OT NID w Rzeszowie, 10-01-2024 r.