Historia

Pierwsza zabudowa na tej parceli pojawiła się już w 2. połowie XIII wieku. Z tego czasu zachowały się fundamenty i fragmenty murów. Budynek prawdopodobnie dwutraktowy, dwuizbowy, poszerzono około 1500 roku. Na ten czas datuje się także prosty kamienny portal o przenikających się laskowaniach, w południowej ścianie sieni. Wiadomo następnie, że w 1671 roku właścicielką nieruchomości była S. Schnebelin, ale zmian z jej inicjatywy nie znamy. Obecną bryłę budynku ukształtowano w XVIII wieku. Około 1711 roku, kiedy to kamienicę zakupił Adam Heinrich Gross, nadano jej zbliżony do dzisiejszego wygląd, znany z rysunku F. B. Wernera z połowy osiemnastego stulecia: budynek czterokondygnacyjny, pięcioosiowy, zwieńczony dwuczęściowym, trzykondygnacyjnym szczytem z przerwanym naczółkiem wolutowym i wazonem. W narożach elewacji oraz między osiami rozmieszczone były lizeny. Do kolejnej przebudowy kamienicy doszło w 1820 roku, gdy po wyburzeniu szczytu przekształcono ją w kalenicową. W 1945 roku poważnie zniszczona, odbudowana w latach 50. XX wieku jako szczytowa. Prace prowadzono według projektu M. Czyżewskiej-Ostrowskiej i J. Rachwalskiego pod kierunkiem E Małachowicza. Wówczas wmontowano w elewację frontową barokowy portal z rozebranego w 1886 roku pałacu Schreyvoglów, zrezygnowano z lizen i podokienników. W latach 90. dokonano remontu kapitalnego przyziemia i pierwszego piętra, odnowiono obie elewacje.

Opis

Kamienica w zwartej zabudowie zachodniej pierzei rynku. Założona na planie prostokąta, czterokondygnacyjna, z dwoma kondygnacjami piwnic, trzykondygnacyjnym szczytem, kryta dachem dwuspadowym w układzie szczytowym. Wnętrze  trzytraktowe z sienią przelotową na osi. Klatka schodowa w środkowej części traktu północnego. Elewacja frontowa pięcioosiowa, w przyziemiu na osi środkowej kamienny, późnobarokowy portal balkonowy o bogatej dekoracji roślinnej, wsparty na dwóch pilastrach i kolumnach w porządku korynckim. Zwieńczenie fasady w formie trójkątnego, trójkondygnacyjnego szczytu. Szczyt dwustopniowy, ujęty w obu częściach spływami wolutowymi, w dolnej części z pilastrami wielkiego porządku między osiami. Górną partię dekorują po bokach i na sczycie urny. Otwory okienne fasady prostokątne, na pierwszym i drugim piętrze z trójkątnymi i odcinkowymi naczółkami.

Obiekt dostępny.

Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 28-01-2016 r.