Kamienica pod Złotym Słońcem, ob. Muzeum Sztuki Medalierskiej, Wrocław
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

Kamienica pod Złotym Słońcem, ob. Muzeum Sztuki Medalierskiej

Wrocław

photo

Późnobarokowa kamienica wzniesiona na późnoromańskich i gotyckich reliktach, służąca od 1420 r. do k. XVIII wraz z sąsiednimi kamienicami jako rezydencja dla przybywających do Wrocławia monarchów.

Historia

W 2 poł. XIII w. powstały na tej parceli dwa jednoizbowe drewniane domy, scalone po 2. poł.

 XIV w. W tym czasie dodano też oficyny i przesklepiono część pomieszczeń. Na pocz. XVI dodano trzecią kondygnację. Wówczas usytuowany kalenicowo dom kryły dwa równoległe dachy dwuspadowe. Kiedy kamienica należała do rodziny Uthmannów, w 2 poł. XVI w., nastąpiły mniejsze przebudowy: w przyziemiu  założono sklepienia kolebkowo-krzyżowe (poza sienią), na 1. i 2. piętrze nowe belkowe stropy i ozdobny strop kasetonowy.  Istotne przekształcenia miały miejsce w latach 1694-95: przebudowa szerokiej sieni zajmującej część traktu przedniego na wąską sień przelotową, przebudowano też większość pomieszczeń na piętrach i zmieniono układ komunikacji pionowej (tunelowe schody na piętro).  Od 1727 r. kolejnym właścicielem był kupiec Karl Samuel Exner, który wzbogacił kamienicę o okazałą fasadę z portalem balkonowym na osi oraz reprezentacyjną salę na pierwszym piętrze, ze sztukatorskim plafonem Junony i brokatelą na ścianach. Podczas adaptacji wnętrz na Muzeum Medalierstwa w l. 1986-88 wyeksponowano (bądź przywrócono) wszystkie elementy wystroju. Ostatni remont generalny przeprowadzono w l. 2006-2010.

Opis

Kamienica w zwartej zabudowie zachodniej pierzei rynku. Założona na planie zbliżonym do kwadratu z dwoma ciągami oficyn bocznych. Trzykondygnacyjna, podpiwniczona, z dwoma kondygnacjami strychowymi, kryta dachem dwuspadowym w układzie kalenicowym. Wnętrze trzytraktowe z sienią przelotową w trakcie środkowym i klatką schodową w tylnej cz. traktu pn. oraz w oficynie pd. Pomieszczenia przyziemia kryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi i kolebkowymi z lunetami, na wyższych kondygnacjach stropy belkowe i kasetonowe, z bogatą dekoracją. Elewacja pięcioosiowa, w stylistyce późnego baroku, z portalem balkonowym na osi. Pierwsze i drugie piętro dzielą pilastry wielkiego porządku. Otwory okienne prostokątne, w profilowanych obramieniach, na piętrze zwieńczone odcinkowymi naczółkami.

Obiekt dostępny.

Opr. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 01.02. 2016 r.

Bibliografia

  • Atlas architektury Wrocławia, t. 2: Budowle mieszkalne. Budowle inżynieryjne i przemysłowe. Parki, pomniki, cmentarze, red. J. Harasimowicz, Wrocław 1997, nr kat. 376.
  • Chorowska M., Średniowieczna kamienica mieszczańska we Wrocławiu, Wrocław 1994, s. 24, 27-31, 33-35, 37-40, 44-45, 47, 52-55, 57, 59, 61, 69-70.
  • Chorowska M., Lasota C., Rozpędowski J., Układ przestrzenny kamienicy Rynek 6 we Wrocławiu w XIII-XIX w. [w:] Architektura Wrocławia, T. 1. Dom, Wrocław 1995, s. 139-161.
  • Leksykon architektury Wrocławia, Wrocław 2011, s. 295.
  • Lutsch H., Verzeichnis der Kunstdenkmäler der Provinz Schlesien, Bd. 1, Breslau 1886, s. 157.
  • Stein R., Das Breslauer Bürgerhaus,  Breslau 1931, s. 45.
  • Zabytki sztuki w Polsce. Śląsk, Warszawa 2006, s. 1012.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kamienica
  • Chronologia: XVI-XVIII w.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Rynek 6, Wrocław
  • Lokalizacja: woj. dolnośląskie, pow. Wrocław, gmina Wrocław
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy