W tym domu zatrzymywali się tak znamienici goście jak cesarze czy królowie czescy, odbierający hołd stanów śląskich.

Historia

Początkowo powstały tu dwie szczytowe kamienice, które poprzez rozbudowy w wieku XIV i XV scalono, tworząc jednorodny układ kryty równoległymi dachami kalenicowymi. W tym czasie zabudowa należała do rodziny Uthmannów. Na pocz. XVI w. wzniesiono oficyny, najpierw pn. a następnie pd. Już przed rokiem 1672 dom znano jako „Kamienica Pod Siedmioma Elektorami”, gdyż wówczas pod taką nazwą zakupił ją urzędnik Beniamin Hell von Hellenfeld. Przyjmuje się, że on właśnie zainicjował przebudowę domu, wykonanie kamieniarki i dekoracji malarskiej fasady. Nie wyklucza się również, że wystrój elewacji jest nieco późniejszy i pochodzi z lat 1676-1705, kiedy nastał kolejny właściciel, starosta ks. świdnickiego Hans Heinrich II hr. von Hochberg.  Wiadomo, że rodzina ta w l. 20 XVIII w. zmodernizowała wygląd fasady oraz portalu. Polichromię fasady odnowiono potem w roku 1783 (Albert Longinus Höcker) i 1865 (Ferdinand Wagner z Augsburga). Zabiegi te jednak nie były wystarczające. W 1917 r. zrobiono badania polichromii oraz przerysowano ją. Johann Drobek wykonała jej malarską inwentaryzację i rekonstrukcję. Kolejne prace podjęto w l. 1961-62, eksponując relikty gotyckiego muru i pozostałości gotyckiej i barokowej polichromii. W latach 1981-96 na nowo zrekonstruowano dekorację malarską wg proj. Jana Żerlbromskiego, nadając jej obecny wygląd i kolorystykę.

Opis

Kamienica w zwartej zabudowie zachodniej pierzei rynku. Założona na planie prostokąta, połączona z dwiema oficynami, czterokondygnacyjna, podpiwniczona, kryta dachem dwuspadowym w układzie kalenicowym. Wnętrze dwutraktowe, sień przelotowa na osi. Pomieszczenia kryte sklepieniami krzyżowymi, kolebkowymi, kolebkowymi z lunetami i drewnianymi stropami belkowymi. Na parterze zachowany dwuramienny portal, przeniesiony tu z traktu tylniego. Elewacja pięcioosiowa, w osi środkowej przyziemia kamienny portal: otwór drzwiowy zamknięty łukiem spłaszczonym flankowany dwoma kolumnami kompozytowymi na wysokich cokołach, podtrzymujących belkowanie i przerwany naczółek. W centralnej części przerwanego naczółka siedzący orzeł cesarski z insygniami, ponad nim korona. Otwory okienne prostokątne, zróżnicowanej wysokości, ujęte w profilowane obramienia z uszakami i z kluczami w postaci kartuszy zwieńczonych koronami. Cała elewacja pokryta w przeważającej części zrekonstruowaną polichromią. Na dekorację malarską składają się postaci cesarza Leopolda I Habsburga i jego siedmiu elektorów (między osiami) oraz antykizujące popiersia. Między kondygnacjami sceny z postaciami putt.

Obiekt dostępny.

Opr. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 05-02-2016 r.