Stanowi cenne źródło do poznania obrządku pogrzebowego kultury ceramiki sznurowej z  epoki neolitu

Usytuowanie i opis

Kurhan jest położony w południowej części wsi, około 1 km na południe w linii prostej od jej zwartej zabudowy, ok. 100 m na wschód od lasu i granicy z Majdanem Górnym. Znajduje się na kulminacji garbu terenowego Grzędy Sokalskiej. 

Zachowana wysokość wzgledna  kurhanu wynosi ok. 0,50 m, zaś średnica ok. 25 m. Zabytek jest położony na polu uprawnym, obecnie zajętym przez plantację porzeczek. Na powierzchni kopca nie występują zabytki ruchome.

Historia

Kurhan został odkryty w  1989 roku przez Wieslawa Komana w trakcie badań powierzchniowych prowadzonych w ramach Archeologicznego Zdjęcia Polski. Wówczas stan zachowania zabytku był dobry – jego wysokość względna wynosiła 0,70 m, średnica u podstawy około 20 m. Badacz wstępnie określił chronologię kopca na neolityczną kulturę ceramiki sznurowej i stwierdził jego niszczenie wskutek głębokiej orki i erozji naturalnej. W 1991 r. kurhan został wpisany do rejestru zabytków. Kopiec nie został wyłączony z upraw rolnych i jego nasyp ulega stopniowej niwelacji w wyniku prac polowych.

Stan i wyniki badań 

Stanowisko nie było badane wykopaliskowo.

Zabytek dostępny.

Oprac. Ewa Prusicka, OT NID Lublin, 17-06-2020 r.