Historia

Dzwonnica została zbudowana w 1878 roku staraniem gwardiana o. Innocentego Nycza. Jednocześnie zastąpiła ona starszą, usytuowaną po północnej stronie kościoła na wysokości prezbiterium, w świetle przekazów wzniesioną na czterech murowanych słupach i przekrytych gontowym dachem. W nowej dzwonnicy zawieszono pięć dzwonów, z których zachował się tylko jeden z 1775 roku (pozostałe zostały zarekwirowane podczas (I i II wojny światowej). Obiekt był kilkakrotnie remontowany, po raz ostatni w 2 dekadzie XXI wieku.

Opis

Dzwonnica usytuowana jest w obrębie założenia klasztornego, na północny zachód od kościoła, w pasie ogrodzenia, pomiędzy główną bramą wjazdową, a bramką wejściową prowadzącą na teren północnego dziedzińca wewnętrznego. 

Wymurowana została z kamienia, gładko otynkowana, w partii cokołu obłożona kamieniem. Jest to dzwonnica wolnostojąca, założona na rzucie kwadratu, czterokondygnacyjna, kryta hełmem na kształt spłaszczonej kopuły z ażurową latarnią zwieńczoną cebulastą kopułką. Naroża dzwonnicy ujęte są pilastrami, w dolnej pojedynczymi, w górnych zdwojonymi, wspierającymi gzymsy pomiędzy kondygnacjami. Do wnętrza prowadzi wejście zamknięte półkoliście usytuowane w elewacji południowej. W północnej elewacji znajduje się płycina o analogicznych rozmiarach co wejście. W górnych kondygnacjach: wielokwaterowe okno nad wejściem oraz blendy i otwory głosowe zamknięte półkoliście, przysłonięte współczesnymi wiatrownicami.

Zabytek dostępny z zewnątrz bez ograniczeń.

Oprac. dr Jadwiga Stęchły, OT NID w Rzeszowie, 07.01.2025 r.