Historia

Portiernia zbudowana została w trakcie szeroko zakrojonych prac związanych z przebudową zamku oraz jego otoczenia rozpoczętych w końcu XIX wieku z inicjatywy Romana Potockiego i jego żony Elżbiety z Radziwiłłów Potockiej. W tym czasie wzniesiono na terenie parku nowe obiekty, a cały teren uporządkowano i ogrodzono, wznosząc nowe bramy oraz zlokalizowane w ich pobliżu niewielkie budynki: kordegardę (w zachodniej części parku przy bramie głównej) oraz portiernię (w południowej części). Nie jest znany autor projektu budynku. W okresie powojennym budynek pełnił różne funkcje m.in. mieszkalne i usługowe (zakład szewski); kilkakrotnie poddawany był pracom remontowym. W trakcie ostatniego remontu m.in. zmieniono formę dachu i jego pokrycia oraz odnowiono elewacje.

Muzeum-Zamek w Łańcucie zostało w 2021 roku laureatem w konkursie „Zabytek Zadbany” w kategorii specjalnej – właściwe użytkowanie i stała opieka nad zabytkiem.

Opis

Budynek portierni usytuowany jest na terenie zespołu zamkowo-parkowego w jego południowo wschodniej części. Położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie bramy prowadzącej na teren zespołu, prostopadle do ogrodzenia od strony ul. 3 Maja. W niedalekim sąsiedztwie portierni znajduje się budynek dawnego zarządu ogrodów łańcuckich. Jest to niewielki, parterowy, murowany obiekt zbudowany na planie prostokąta, z dachem czterospadowym w formie dzwonowatego hełmu, krytym blachą. Elewacje są ceglane ze skromną dekoracją ramową otynkowaną w jasnej tonacji. Otwory okienne i drzwiowy ujęte są w proste, opaskowe obramienia.

Zabytek dostępny z zewnątrz. Możliwość dojścia dla osób ze szczególnymi potrzebami. Obecnie nieużytkowany.

Oprac. Anna Fortuna-Marek, OT NID w Rzeszowie, 13.05.2025 r.