Historia

Historia założenia ogrodowego w Łękach Górnych sięga przełomu XVI i XVII wieku, gdy dwór był budowlą obronną. Z tego okresu zachowało się kilka wiekowych drzew, lipy i dęby, oraz relikty dawnej fosy. W 2. ćwierci XIX wieku, wraz z przebudową dworu i zmianą charakteru założenia z obronnego w rezydencję ziemiańską, przekształcono także ogród. Przed frontem dworu zaaranżowano owalny gazon z nasadzeniami, we wschodniej części założenia urządzono geometryczne rabaty, na pozostałym obszarze nasadzenia rozmieszczono swobodnie. Większe zmiany zaszły w parku dworskim w 2. połowie XX wieku, po nacjonalizacji majątku. Wprowadzone wtedy liczne topole i świerki zaśmieciły park a całe założenie podupadło. Po zmianie właściciela w 2006 roku zespół dworski poddano pracom konserwatorskim i rewitalizacyjnym. Zostały przywrócone walory przestrzenno-widokowe i uczytelnione jego historyczne elementy, a po zakończeniu prac park prezentuje się doskonale. Za prace, przeprowadzone w latach 2007-2011, właściciele zespołu dworskiego zostali uhonorowani w 2013 roku nagrodą w ogólnopolskim konkursie Generalnego Konserwatora Zabytków „Zabytek Zadbany” w kategorii „utrwalenie wartości zabytkowej pojedynczego obiektu”.

Opis

Park położony jest na północnym stoku wzniesienia, opadającego łagodnie ku stawom umiejscowionym w dolinie, u podstawy wzgórza. Zieleń parkowa otacza budynek dworu, rozlokowana w swobodnym układzie. W terenie jeszcze czytelne są ślady wcześniejszego rozplanowania geometrycznego w postaci tarasów we wschodniej części ogrodu oraz relikty fosy. W parku zachował się starodrzew, w tym także drzewa pomnikowe.

Dostęp do obiektu ograniczony. Park jest własnością prywatną, niedostępny.

Oprac. Barbara Potera, NID OT w Rzeszowie, 07.04.2025 r.