Historia

Willa wybudowana została około 1920 roku. Od czasów II wojny światowej do 1993 roku budynek był użytkowany przez wojska armii radzieckiej. Po 1993 roku przeprowadzony został kapitalny remont willi.

Opis

Willa wzniesiona została w obszarze dzielnicy Tarninów (Dornbusch) w Legnicy (do 1945 roku – Liegnitz), na rozległej działce o zagospodarowaniu parkowym, zwrócona elewacją główną – północną do ul. Grunwaldzkiej. Jest to budynek murowany, tynkowany, wysoko podpiwniczony usytuowany na spadku terenu w kierunku południowym, dwukondygnacyjny z użytkową kondygnacją poddasza, nakryty dachem czterospadowym z przypustnicami. Willa założona została na rzucie prostokąta zbliżonego do kwadratu, o zwartej bryle z płytkimi ryzalitami w trzech elewacjach. Od południa do elewacji ogrodowej budynku przylega półkolisty taras. Elewacje tynkowane są gładko, na cokole, utworzonym przez kondygnację sutereny; kondygnacje oddzielają pasy profilowanego gzymsu. Detal architektoniczny utrzymany w stylistyce neobarokowe jest tynkowany.

Elewacja główna – północna trzyosiowa, kształtowana jest symetrycznie. Na jej osi znajduje się główne wejście poprzedzone podestem. Otwór wejścia zamknięty jest łukiem koszowym, wraz z czterema niewielkimi oknami przyziemia ujęty został odcinkiem fryzu. Fryz ten wyznaczony pomiędzy dwoma odcinkami gzymsu, wypełniony jest centralnie kartuszem, po blokach ujęty przedstawieniami putt i dekoracją roślinną. W połaci dachu, na osi elewacji, znajduje się facjata zamknięta naczółkiem, w którego polu umieszczona została owalna plakieta z dekoracją roślinną. Zachowana jest oryginalna, drewniana stolarka drzwi wejściowych oraz stolarka okienna.

Zabytek dostępny z zewnątrz.

Oprac. Bogna Oszczanowska, OT NID we Wrocławiu, 17.10.2017 r.