pałac, Ojerzyce
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

photo

Przykład dobrze zachowanego założenia rezydencjonalnego tworzącego wraz z kościołem interesujący zespół architektoniczno-krajobrazowy.

Historia

Ojerzyce po raz pierwszy wzmiankowano w 1415 r. jako własność Johana von Walderode. Później, jeszcze w XV w., należały do von Schlichtingów i von Stentzschów. W 2. poł. XVII w. dobra przeszły w ręce rodu von Knobelsdorff, następnie von Kalckreuthów, którzy z kolei, jeszcze w 1 poł. XVIII w., sprzedali je von Briesenom. Barokowy dwór i park powstały pod k. XVII w. lub na pocz. XVIII stulecia. W XIX w. przez kilkadziesiąt lat Ojerzyce należały do nietytułowanych właścicieli. Dopiero w 1879 r., po ślubie właścicielki Marii Schneider z Eugenem von Schmelingiem, ponownie stały się własnością szlachecką. Z ich inicjatywy w 1885 r. dwór powiększono o jedno skrzydło i nadano mu formę neorenesansowej rezydencji. Prawdopodobnie w tym samym czasie powiększono park krajobrazowy przyłączając tereny na północnym zachodzie. W 1907 r. dziedziczka majątku, Dorota Maria von Schmeling, wyszła za mąż za hrabiego Fredricha Carla von Hahna i do ich rodziny dobra należały do 1945 roku. Po II wojnie światowej majątek został upaństwowiony. W dawnej rezydencji mieściły się biura PGR i inne instytucje. W 1989 r. oczyszczono częściowo park i staw, a w 1993 r. rozpoczęto gruntowny remont pałacu z przeznaczeniem na pensjonat. Obecnie jest własnością prywatną.

Opis

Głównym elementem założenia jest centralnie położony, neorenesansowy pałac, murowany, założony na planie prostokąta, dwutraktowy, podpiwniczony. Wyraźny podział bryły na parterową część starszą i wyższe o jedną kondygnację, XIX – wieczne skrzydło wschodnie. Nad oboma członami wysokie dwuspadowe dachy z lukarnami. Poddasza użytkowe, dwupoziomowe. Elewacje ozdobione bogatym detalem architektonicznym (m.in. wydatne gzymsy, obramienia okien, boniowanie). Główne wejście poprzedzone prostymi schodami ujęto pilastrami podtrzymującymi klasyczny trójkątny tympanon. Dodatkowo oś fasady podkreślono wysokim, wysmukłym szczytem.  

Dostęp do zabytku ograniczony. Własność prywatna – obiekt dostępny z zewnątrz.

opr. Anna Jackiewicz, OT NID w Zielonej Górze, 3-11-2017 r.

Bibliografia

  • Bielinis-Kopeć B. (red.), Zabytkowe parki województwa lubuskiego, Zielona Góra 2013, s. 306-308.
  • Bielinis-Kopeć B. (red.), Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego, Zielona Góra 2008, s. 283-284.
  • Garbacz K., Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego, t. 1, Zielona Góra 2011, s. 183-185.
  • Kowalski S., Zabytki architektury województwa lubuskiego, Zielona Góra 2010, s. 266.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: pałac
  • Chronologia: przełom XVII/XVIII w.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Ojerzyce 17
  • Lokalizacja: woj. lubuskie, pow. świebodziński, gmina Szczaniec
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy