Historia obiektu

Szkoła została wybudowana na przełomie XIX/XX w. W okresie międzywojennym pełniła funkcję plebani greckokatolickiej (cerkiew położona w niedalekim sąsiedztwie została rozebrana w latach 50. XX w.) Z kronik klasztornych wiadomo, że od frontu budynku znajdował się drewniany ganek. Obiekt użytkowany był do lat 80. XX w. Od trzech lat trwają prace remontowe mające na celu otwarcie w nim poradni i gabinetów terapeutycznych Kalwaryjskiego Ośrodka Pomocy o. Wanentego Katarzyńca.

Opis

Budynek dawnej szkoły położony jest na pd.-zach. od zabudowań klasztornych, przy drodze lokalnej prowadzącej z Kalwarii Pacławskiej w stronę Pacławia.

Wzniesiony został z cegły, na kamiennym cokole i otynkowany. Założony na rzucie prostokąta, częściowo podpiwniczony, jednokondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym. Jego pokrycie stanowi blacha płaska. Elewacja frontowa (zach.) sześcioosiowa jest niesymetryczna, z wejściem w czwartej osi od pn. i doświetlem powyżej drzwi. Otwory okienne w części pn. są większe od tych po stronie pd.; wszystkie zamknięte łukiem odcinkowym, wyróżnione nadprożem i parapetem z nieotynkowanej cegły. Elewacja tylna jest pięcioosiowa, niesymetryczna, z wejściem w drugiej osi od pd. Okna są analogicznie ozdobione jak frontowe. Elewacje boczne jednoosiowe, z trójkątnym szczytem, gładkie (w pn. okienko strychowe, w pd. na osi okno w parterze, nad nim okienko doświetlające strych). Stolarka okienna drewniana, ościeżnicowa, czteroskrzydłowa, sześciokwaterowa; drzwi oryginalne zachowane są tylko w tylnej elewacji, ramowo-płycinowe z nadświetlem.

Wnętrze o dwutraktowym układzie jest typowe dla szkół z tego okresu. Korytarz na osi budynku prowadzi do dwóch obszernych sal lekcyjnych (usytuowanych na lewo i na wprost) oraz mieszkania dla nauczyciela złożonego z trzech pomieszczeń (po prawej stronie). Brak wyposażenia z czasu budowy.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek dostępny zewnątrz.

Autor noty: dr Jadwiga Stęchły, OT NID w Rzeszowie, 27.09.2024 r.