Historia

Pierwotnie w miejscu dzisiejszego budynku przebiegała uliczka gospodarcza na tyłach kamienic przyrynkowych 42-36. Dopiero około połowy XVI wieku zbudowano tu wąski murowany dom. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1567 roku, gdy jego właścicielem był szewc Adam Świetlik. Na przełomie XVI i XVII wieku kamienica należała do złotnika Jana Smoczkiego (Smockiego), a następnie jego rodziny. W II połowie XVII wieku była w stanie ruiny. Po 1735 roku została kupiona przez Macieja Kurowskiego właściciela kamienicy rynkowej nr 38 i od tego czasu stanowiła z nią wspólną własność (miały jeden numer hipoteczny). Najważniejsza przebudowa kamienicy miał miejsce w drugiej połowie XVIII wieku i w tej formie przetrwała do 1944 roku. W czasie powstania warszawskiego została w znacznej mierze zniszczona, ocalała jedynie część fasady. Po rozbiórce ruin kamienicę odbudowano w latach 1953-54 na potrzeby Muzeum Historycznego m.st. Warszawy według projektu Stanisława Żaryna. Dekorację sgraffitową wykonali Zofia i Roman Artymowscy.

2 września 1980 roku Stare Miasto w Warszawie zostało umieszczone na liście światowego dziedzictwa UNESCO jako przykład całkowitej rekonstrukcji zespołu historycznego.

W 2014 roku rozpoczęto projekt Modernizacja, konserwacja oraz digitalizacja zabytkowej siedziby głównej Muzeum Warszawy przy Rynku Starego Miasta w Warszawie, realizowany w ramach programu Konserwacja i rewitalizacja dziedzictwa kulturowego, przy wsparciu udzielonym z funduszy norweskich i funduszy EOG, pochodzących z Islandii, Lichtensteinu i Norwegii oraz środków krajowych. W ramach projektu wykonano prace budowlane i konserwatorskie w jedenastu kamienicach siedziby Muzeum Warszawy z zewnątrz i wewnątrz. Punktem odniesienia przy konserwacji elewacji była odbudowa kamienic z lat 50. XX wieku. Projekt kolorystyki został oparty o badania przeprowadzone przez głównego wykonawcę prac i uzgodniony ze stołecznym konserwatorem zabytków.

Opis

Kamienica jest budynkiem murowanym, czterokondygnacyjnym ze strychem. Elewacja frontowa jest jednoosiowa, a parter w całości zajmuje brama o półkolistym wykroju. Fasadę na wysokości pięter pokrywa dekoracja sgraffitowa podzielona na pola wypełnione wzorami geometrycznymi, ornamentalnymi, animalistycznymi oraz figuralnymi (na wysokości pierwszego piętra są to dwa popiersia męskie w typie renesansowym).

Obiekt dostępny w godzinach pracy muzeum - https://muzeumwarszawy.pl/wizyta/.

Oprac. Ewa Perlińska-Kobierzyńska, Muzeum Warszawy