Funkcja czasowo wyłączona. Zapraszamy wkrótce.

Świątynia Diany, Warszawa
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

photo

Świątynia Diany nawiązuje do klasycznej architektury starożytnej Grecji, jest elementem założenia parkowego Łazienki Królewskie w Warszawie i stanowi cenną wartość krajobrazowo- architektoniczną uzupełniającą kompleks.

Historia

Powstanie pawilonu ogrodowego Świątyni Diany związane jest z przebudową Pałacu Belwederskiego (1818-22) przez Jakuba Kubickiego oraz związanymi z tym pracami ogrodowymi. Wzniesiony został za czasów, gdy Łazienki odsprzedano Aleksandrowi I, cesarzowi Rosji. W Belwederze kwaterował brat właściciela, wielki książę Konstanty. To właśnie dla niego wyodrębniono od Łazienek Belweder wraz z położonym niżej ogrodem. W ogrodzie Belwederskim wzniesiono trzy pawilony: oranżerię neogotycką, świątynie Egipską i świątynię grecką (zwaną Sybilli lub, obecnie, Diany). Budowla mogła być wzorowana na w całości zachowanej do dziś świątyńce Maison Carre znajdującej się w mieście Nimes na południu Francji. Ten typ budowli wprowadzano najczęściej, aby zdobić parki krajobrazowe w drugiej połowie XVIII i początkach XIX w.

Opis

Świątynia Diany umiejscowiona jest w należących do Łazienek Królewskich ogrodach na tyłach Belwederu. Pawilon wzniesiono na osi północ-południe. Świątynia znajduje się na wzniesieniu od północnej strony sadzawki. Zaprojektowana została jako budynek nietrwały, pawilon ogrodowy o ograniczonej żywotności. Budynek jest wykonany całkowicie z drewna, składa się z prostokątnego korpusu (naosu) otoczonego kolumnadą w porządku jońskim, tworzącą od strony fasady portyk zwieńczony tympanonem. Przed portykiem ustawiono dwa żeliwne lwy stylizowane na egipskie sfinksy. We wnętrzu znajduje się salka oświetlona umieszczonymi w ścianach bocznych prostokątnymi oknami. Wewnętrzne ściany ozdobione są oryginalną polichromią o motywach kwiatów i owoców (nawiązanie do patronki Diany, bogini m.in. łowów i przyrody), autorstwa Adama Byczkowskiego.

Zabytek dostępny z zewnątrz, wewnątrz w godzinach pracy Muzeum Łazienki Królewskie.

Oprac. Katarzyna Kosior, OT NID w Warszawie, 18-06-2017 r.

Bibliografia

  • Atlas Zabytków Architektury w Polsce, H. Faryna-Paszkiewicz, M. Omilanowska, R. Pasieczny, Wydawnictwo naukowe PWN. Warszawa 2003 r.;
  • Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013;
  • Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000;
  • Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977

Informacje ogólne

  • Rodzaj: pawilon parkowy
  • Chronologia: 1822 r.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Agrykoli 1, Warszawa
  • Lokalizacja: woj. mazowieckie, pow. Warszawa, gmina Warszawa
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy