Historia

Kaplica wzniesiona w 1496 roku w obrębie ówczesnego cmentarza parafialnego - zapewne w miejscu starszej (wzmiankowanej w 1458 roku), pod wezwaniem św. Szczepana i Wawrzyńca. Remontowana w 1682 roku z przeznaczeniem na mieszczańską kaplicę grobową. Częściowo zniszczona w pożarze miasta w 1752 roku i odbudowana oraz rozbudowana (zakrystia) do 1755 roku. Remontowana w 4. ćwierci XX wieku, obecnie nieużytkowana.

Opis

Usytuowana w zachodniej części centrum miasta, na południowy-zachód od kościoła Wniebowzięcia NMP. Utrzymana w stylu gotyckim, niewielkich rozmiarów orientowana budowla salowa na planie prostokąta. Bezwieżowa, zwarta bryła wzniesiona na z kamienia ciosowego, zwieńczona czterospadowym dachem krytym dachówką ceramiczną, z sygnaturką na kalenicy. Od wschodu dostawiony na osi prostokątny, węższy od korpusu aneks zakrystii, zwieńczony dachem pulpitowym. Elewacje kaplicy pokryte grubym narzutem tynkowym - rapówką. Od zachodu skromny portal zamknięty półkoliście, od północy portal ostrołuczny z przecinającymi się laskowaniami. Okna ostrołukowe, osadzone w rozglifionych niszach, z zachowanymi częściowo laskowaniami i maswerkami. Wnętrze jednoprzestrzenne, sklepione sieciowo, z żebrami na wspornikach w kształcie masek (1496 rok). W części zachodniej drewniana empora organowa. Na południowej ścianie nawy polichromia ze scenami upadku pod Krzyżem i spotkania Chrystusa ze św. Weroniką (XV/XVI wiek, odsłonięte współcześnie). Wyposażenie skromne, złożone m.in. z klasycystycznego ołtarza głównego z 3. ćwierci XVIII wieku, kilku obrazów olejnych (XVIII wiek), epitafium z XVIII wieku oraz płyty nagrobnej z około 1500 roku.

Obiekt dostępny jedynie z zewnątrz. Informacja w parafii.

Oprac. Piotr Roczek, OT NID we Wrocławiu, 01.09.2015 r.