Historia 

Parafia w Kwiatkowicach została erygowana w 2 połowy XIV wieku przez arcybiskupa Jarosława Bogorię Skotnickiego. Pierwszy kościół w tym miejscu był drewniany. Obecna świątynia powstała w 1606 roku z fundacji Kacpra Puczka i jego żony Anny z Sarnowa. Pierwotnie nie była otynkowana z zewnątrz.

Opis 

Kościół umiejscowiony jest na południe od dawnego terenu dworskiego, w pobliżu trasy z Łodzi do Szadku. Teren kościelny ogranicza murowane ogrodzenie. Na terenie dawnego cmentarza przykościelnego zachowały się pomniki nagrobne.  Budynek ma prezbiterium zwrócone w kierunku południowo-wschodnim. Kościół o jednonawowej bryle, oszkarpowanej od zewnątrz. Do korpusu od południowego wschodu przylega węższe, wielobocznie zamknięte prezbiterium, od południa dawna kruchta a od północy zakrystia- obie zrealizowane na rzucie zbliżonym do kwadratu. Mury przykrywa dwuspadowy dach nad nawą, namiotowy nad prezbiterium, pulpitowy nad zakrystią i dawną kruchtą.

Obiekt zbudowany został z cegły ceramicznej, na fundamentach ceglano- kamiennych. Jest obustronnie otynkowany. Nad nawą zastosowano drewniany strop, w zakrystii sklepienie kolebkowe. Więźba dachowa jest drewniana, dach pokrywa blacha miedziana. Fasada, którą stanowi elewacja zachodnia, jest dwuczłonowa, partie rozdzielają gzymsy. Dwuskrzydłowe drzwi główne umieszczone są w portalu składającym się z dwóch wspierających belkowanie pilastrów. W portalu umieszczono dwie tarcze herbowe: Jastrzębiec i Rola. Po bokach portalu  znajdują się nisze z figurami św. Pawła i św. Piotra, powyżej nisza z rzeźbą Matki Boskiej (dawniej był to otwór okienny). Elewację wieńczy barokowy szczyt ze spływami wolutowymi. Elewacja południowa i północna są rytmicznie podzielone przez szkarpy, posiadają po trzy smukłe otwory okienne zamknięte łukami. Do elewacji południowej przylega dawna kruchta, obecnie bez okien, o gładkich ścianach. Do elewacji północnej przylega zakrystia z wejściem w ścianie wschodniej. Trójbocznie zamknięte prezbiterium posiada dwa otwory okienne.

Nad wejściem znajduje się chór muzyczny, wsparty na trzech arkadach.  Sufit stanowi współczesny drewniany strop z kasetonów. W kościele znajdują się trzy ołtarze: główny św. Mikołaja oraz dwa ołtarze boczne – Trójcy Świętej i Serca Jezusa. Ołtarz główny datowany jest na lata 30 XVIII wieku. W retabulum umieszczono obraz ukazujący  Madonnę z Dzieciątkiem, na zasuwie  przedstawienie św. Mikołaja. Ołtarze boczne, podobnie jak ambona, wchodziły w skład pierwotnego wyposażenia kościoła- wykonano je w latach 20-30 XVII wieku. Istotnym elementem wyposażenia jest tablica erekcyjna z czerwonego marmuru umieszczona w ścianie łuku tęczowego.

Obiekt dostępny przez cały rok, możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

Oprac. Anna Michalska OT NID w Łodzi, 18.10.2023 r.