Historia obiektu

Budowa dzwonnicy datowana jest na początek XVII w., powstała zapewne wkrótce po wystawieniu kościoła z fundacji Kacpra Puczka i Anny z Sarnowa. Druga kondygnacja pierwotnie była wykonana z drewna, współcześnie została przekształcona na murowaną.

Opis obiektu

Dzwonnica ulokowano w linii murowanego ogrodzenia wyznaczającego zasięg cmentarza przykościelnego. Umiejscowiona jest w jego północno- zachodniej części. Zrealizowana została na rzucie kwadratu. Prostopadłościenna bryła ma wysokość dwóch kondygnacji zwieńczonych czterospadowym dachem. Parter tworzą ściany murowane z cegły ceramicznej pełnej. We wszystkich elewacjach znajdują się półkoliście zwieńczone wnęki. Wejście umiejscowione jest w elewacji południowej, okna w elewacjach wschodniej i zachodniej. Piętro (pierwotnie drewniane) składa się z ceglanych ścian przeprutych smukłymi, parami otworów arkadowych. Kondygnacje rozdziela profilowany wydatny gzyms. Podobny gzyms wieńczy piętro. Dach pokrywa blacha miedziana.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Obiekt dostępny z zewnątrz cały rok, dostęp do wnętrza po ustaleniu z ks. Proboszczem. Cmentarz dostępny cały rok

Autor noty: opr. Anna Michalska OT NID w Łodzi, 12.. 01.2024 r.