Historia

Pierwsze informacje o wsi Kępsko (niem. Schönborn) związane są z osobą rycerza Dragonusa, który w 1320 roku przekazał swoje dobra klasztorowi cystersów w Paradyżu. W XVI w. wieś należała kolejno do rodziny von Schlichting i von Löben. Od końca XVI w. właścicielem został ród von Hake, w którego posiadaniu majątek pozostawał do pocz. XVIII w.  W 1723 roku dobra zakupił Christian Adolf von Löben. Od połowy XVIII w. założenie dworsko-folwarczne kilkukrotnie zmieniało właścicieli – byli to przedstawiciele rodów von Marunde, Zobeltitz, von Plönnies, von Kalckreuth. Po 1840 roku Kępsko zostało sprzedane nieszlacheckiej rodzinie Schulz z Niekarzyna. W roku 1906 odnotowano jako właściciela Paula Krause, a od 1912 roku Otto Wiedenbecka. W latach 30. XX w. majątek odziedziczył jego syn Otto Junior, który był ostatnim przedwojennym właścicielem. W 1945 roku dwór został spalony przez wojska radzieckie.

Świątynia została ufundowana przez ówczesnych właścicieli dóbr w Kępsku w 1737 roku. Prawdopodobnie powstała na miejscu wcześniejszego drewnianego kościoła, który był użytkowany przez ewangelików od połowy XVII w. W 1745 roku dobudowano wieżę wieńczącą dach zboru. Do czasów II wojny światowej świątynia była użytkowana przez ewangelików, a po 1945 roku obiekt został przejęty przez ludność wyznania katolickiego. Ponowne poświęcenie świątyni miało miejsce w 1959 roku. Ceglano-kamienna budowla pozostała nieotynkowana pomimo, że struktura ścian i opracowanie elewacji świadczyły, że taki był pierwotny zamiar. Dopiero w 1998 roku przeprowadzono remont i kościół otynkowano.

Opis

Kościół znajduje się w zachodniej części Kępska, po północnej stronie głównej drogi wiejskiej. Od zachodu graniczy z dawnym założeniem dworsko-folwarcznym. Teren wokół kościoła stanowił cmentarz, obecnie porośnięty trawnikiem i starodrzewem. Całość otoczona jest kamiennym ogrodzeniem. Kościół to budowla murowana z cegły z dodatkiem kamienia polnego, założona na planie prostokąta z trójbocznie zamkniętą apsydą od wschodu. Od południa i zachodu do korpusu głównego przylegają współczesne przybudówki. Zwarta bryła została nakryta dachem wielospadowym z przysadzistą wieżą w zachodniej części. Elewacje zostały przeprute dwoma rzędami okien na poziomie pierwszej i drugiej kondygnacji. Otwory okienne, zamknięte łukiem koszowym, zostały ujęte szerokimi opaskami. Skromny detal architektoniczny tworzą gzymsy i pilastry na narożach korpusu i wieży. Jednoprzestrzenne wnętrze zostało nakryte drewnianym stropem i z trzech stron obwiedzione drewnianym balkonem empor. 

Obiekt jest dostępny po wcześniejszym umówieniu się.

Oprac. Marta Kłaczkowska, OT NID w Zielonej Górze, 28.08.2025 r.