Historia

Ogólną koncepcję założenia pałacowo-ogrodowego dla właścicielki kamienieckiego majątku – księżnej Marianny Orańskiej (1810-1883) stworzył w latach 1838-1841 architekt Carl Friedrich Schinkel. Rezydencja wybudowana została w latach 1838-1872 (w 1841 roku pałac był ukończony w stanie surowym) według projektu C.F. Schinkla, ukończona natomiast przez Ferdinanda Martiusa, który kierował całością prac. Budowa kontynuowana była przez syna księżnej Friedricha Wilhelma Nicolausa Albrechta von Prreussen (1837-1906) – w jego czasach powstał wystrój wnętrz i wyposażenie. Budowla zniszczona została w 1945 roku. Od 1988 roku, z przerwami, w odbudowie.

Opis

Główną osią kompozycyjną całego założenia był widok z Góry Zamkowej w kierunku południowo-zachodnim ku Przełęczy Bardzkiej. Wzniesiony na Górze Zamkowej pałac zwrócony jest zatem fasadą na południowy zachód. Jest to budowla o formach neogotyckich, czteroskrzydłowa z dwudzielnym, prostokątnym dziedzińcem. W narożach posiada cztery cylindryczne wieże z blankami w zwieńczeniu. Trójkondygnacyjna, z mezzaninem; skrzydła kryte dachami dwuspadowymi. Murowana z cegły. Elewacje oblicowane cegłą o zróżnicowanej barwie i kamieniem (łupek mikowy, śląski marmur i piaskowiec), artykułowane wysokimi ostrołucznymi niszami przez wszystkie kondygnacje. W fasadzie i elewacji tylnej płytkie ryzality ujęte sześciobocznymi wieżyczkami. Frontowy ryzalit, w którym znajduje się tzw. Wielka Sala, poprzedzony został dwunawową halą podjazdu z ostrołukowymi arkadami, ponad którą urządzono taras. Dziedziniec przedzielony jest arkadowym łącznikiem. Wnętrza nakryte są sklepieniami krzyżowymi, gwiaździstymi i wachlarzowymi.

W ciągu okalających pałac murów z czterema parami niskich baszt, wąskie prostokątne budynki stajni i wozowni.

Zabytek dostępny.

Oprac. Bogna Oszczanowska, OT NID we Wrocławiu, 15-07-2019 r.