Historia obiektu

Najstarsze ślady osadnictwa lub penetracji Zamkowej Góry i okolic pochodzą z neolitu. W okresie halsztackim na wzgórzu funkcjonowała osada obronna. Poniżej, w obrębie dzisiejszej wsi, prawdopodobnie istniało cmenarzysko założone dużo wcześniej przez ludność kultury unietyckiej i ponownie przez przedstawicieli kultury łużyckiej.

Pozostałości osady na Zamkowej Górze zostały wykorzystane w VIII w. do wzniesienia kolejnego założenia obronnego. Według niektórych badaczy gród w Mierczycach wraz z założeniami w Rokitnicy, Chełmcu, Gniewkowie, Piotrowicach  i Myśliborzu strzegł południowo-wschodniej granicy terytorium plemiennego Trzebowian.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane na granicy mezoregionów Wzgórz Strzegomskich i Równicy Chojnowskiej, na Zamkowej Górze (184 m n.p.m.), w zakolu Chotli, która jest dopływem Wierzbiaka, na wschód od wsi. Teren zalesiony.

Opis stanowiska:

Jednoczłonowe założenie obronne wzniesione na planie owalu ma wymiary 95 x 130 m. Posiada ono znacznie zniwelowany wał o konstrukcji rusztowej, który zachował się w 2/3 obwodu. Szerokość podstawy wału waha się między 4 a 10 m. Jego aktualna wysokość wynosi około 1 m.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Grodzisko było znane krajoznawcom już w drugiej połowie XIX wieku. Przed 1945 r. badania wykopaliskowe prowadził Max Hellmich. W latach: 1957, 1960, 1965 Tadeusz Kaletyn badał stanowisko powierzchniowo i sondażowo. W 1984 r. w ramach realizacji weryfikacyjno-poszukiwawczej akcji Archeologicznego Zdjęcia Polski dla obszaru 80-22 Olena Prus opracowała kartę ewidencyjną stanowiska archeologicznego. W trakcie badań AZP znaleziono 3 fragmenty ceramiki wczesnośredniowiecznej. Wcześniejsze badania przyniosły znaleziska w postaci ułamków ceramiki neolitycznej, kultury łużyckiej i średniowiecznej, na podstawie których stanowisko archeologiczne klasyfikuje się w następujący sposób: osada (?) - neolit, osada kultury łużyckiej z okresu halsztackiego, grodzisko – wczesne średniowiecze. Ustalono również, że majdan otaczały wały o konstrukcji rusztowej. Oceniono, że warstwa kulturowa zalegająca na majdanie ma miąższość około 80 cm.

W 1967 r. badano ratowniczo (Barbara Czerska, Tadeusz Kaletyn, Adrzej Kudla) cmentarzysko  zlokalizowane około 500 m na północny zachód od grodziska. Stwierdzono, że początkowo  dokonywano tam pochówków szkieletowych (16 grobów) – kultura unietycka, a później ciałopalnych (17 grobów) – kultura łużycka. Druga faza jest datowana przez badaczy wstępnie na III-V okres epoki brązu. W związku z rodzajem badań i wynikającymi z tego ograniczeniami została przebadana tylko niewielka część cmentarzyska. Można przypuszczać, że zawiera ono również pochówki z okresu halsztackiego, co wiązałoby się bezpośrednio z funkcjonowaniem nieopodal osady obronnej.

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Zabytek jest dostępny.  

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 21-07-2020 r.