Historia 

Tradycja podaje, iż cerkiew powstała w XVII wieku, pierwotnie w centrum miasteczka Dropaty, skąd została przeciągnięta na obecne miejsce po zniszczeniu miejscowości przez Tatarów w czasie najazdu w 1672 roku. W 1733 roku cerkiew remontowano, podniesiono wysokość ścian a wnętrze doświetlono nowymi, większymi oknami. Obecny wygląd świątynia zawdzięcza przebudowie z XIX wieku. Przedłużono nawę od zachodu, wzniesiono kopułę na wysokim tamburze i dobudowano zakrystię, prawdopodobnie także wtedy wybudowano bramkę z ogrodzeniem. Remonty przeprowadzono także w 1902 roku i 1916 roku oraz w latach 70. XX wieku. W latach 2002–2006 przeprowadzono kompleksowe prace konserwatorskie.

Opis 

Cerkiew usytuowana jest w południowo-zachodniej części wsi, około 200 metrów od zabudowań i 500 metrów od drogi Radymno-Korczowa, na niewielkim wypiętrzeniu terenu, wydzielonym współczesnym, drewnianym płotem na wysokim, kamiennym podmurowaniu o owalnym obrysie. Cerkiew orientowana, dwudzielna, złożona jest z nawy na rzucie wydłużonego prostokąta, przylegającego do niej od wschodu kwadratowego prezbiterium z niedużą zakrystią od południa oraz z niewielkim, prostokątnym przedsionkiem od zachodu. Na bryłę cerkwi składa się prostopadłościenna, przykryta dachem dwuspadowym nawa, nieco niższe prezbiterium z dachem dwuspadowym oraz niski przedsionek z dwuspadowym zadaszeniem i zakrystia z dachem pulpitowym, który obiega świątynię w postaci sobót wspartych na rysiach. Dominantę bryły stanowi kopuła założona pośrodku nawy na ośmiobocznym tamburze, przykryta dachem namiotowym, zwieńczona baniastą sygnaturką z krzyżem. Cerkiew wzniesiono z drewna w konstrukcji zrębowej, przedsionek w konstrukcji słupowej, dachy pokryte są blachą płaską. Krótsze elewacje rozplanowano jako jednoosiowe, dłuższe czteroosiowe, o zróżnicowanej wysokości, z trzema dużymi, prostokątnymi, zamkniętymi łukiem odcinkowym oknami w nawie i jednym oknem w tamburze kopuły, oraz mniejszym, prostokątnym w prezbiterium. Ściany z zewnątrz oszalowane z listwowaniem. Wewnątrz świątyni zachowało się bogate wyposażenie m.in.: ikonostas z przełomu XVII i XVIII wieku i ołtarze boczne z XVII wieku a w nawie polichromia z XIX-X wieku.

Obiekt dostępny z zewnątrz, wnętrze dostępne po uzgodnieniu telefonicznym z parafią.

Oprac. Barbara Potera, OT NID w Rzeszowie, 05-02-2024 r.