Historia obiektu

Drewniana, czworoboczna dzwonnica została zbudowana wraz z kościołem w l. 60. XVIII w. W poł. XIX w. dzwonnicę wyremontowano, a w 1877 r. rozbudowano w partii dolnej kondygnacji. Urządzono w niej kaplicę oraz podziemną kryptę. Kolejny remont przeprowadzono w 1994 r. wymieniając część elementów konstrukcyjnych, oszalowania i gontowego poszycia. W latach 2007-2009 wykonano kompleksowy remont obiektu wraz z pełną konserwacją malowideł ściennych i ołtarzyka z obrazem Matki Bożej Chłopickiej.

Opis obiektu

Drewniana dzwonnica-kaplica wzniesiona została w niewielkiej odległości na pd.- zach. od kościoła, o konstrukcji słupowo-ramowej, oszalowanej od zewnątrz i wewnątrz deskami. Założona na rzucie prostokąta, z czteroboczną wieżą od frontu otoczona jest z trzech stron podcieniami - sobotami, wspartymi na słupach z zastrzałami na kształt arkad. Wieża przechodząca w górnej kondygnacji w ośmiobok zwieńczona jest dachem ostrosłupowym. Obydwa dachy (nad kaplicą i wieżą) kryte są gontem. Wejście od południa, poprzedzone portalem o neogotyckim wykroju, prowadzi do wnętrza zamkniętego pozornym sklepieniem kolebkowym o przekroju łuku odcinkowego. Ściany rozczłonkowane pozornymi pilastrami dźwigającymi profilowany gzyms są ozdobione malowidłami ze scenami uzdrowień i łask Matki Bożej Chłopickiej i inskrypcjami wotywnymi. Sklepienie zdobi scena Nawiedzenia św. Elżbiety (XVIII w., 2 poł. XIX w.).

Dostępność obiektu dla zwiedzających. Dostępność obiektu dla zwiedzających.

Autor noty: opr. Jadwiga Stęchły, OT NID w Rzeszowie, 10-10-2016 r.