Historia obiektu

Fortyfikacje uformowano najpewniej w XVII w. (zap. 1655 r.), w czasie wznoszenia budowli obronnej o trudnym obecnie do stwierdzenia przeznaczeniu: cerkwi obronnej bądź dworu obronnego. Dzieła obronne: wał i basteje ziemne, umiejscowiono na wzgórzu o charakterze obronnym, grodzisku wczesnośredniowiecznym o niepewnym datowaniu.

Na terenie ufortyfikowanego wzgórza urządzono w kolejnych dziesięcioleciach cmentarz cerkiewny.

Opis obiektu

Fortyfikacje umiejscowione są w środkowej części wsi, na cyplu skierowanym na pn.,  kończącym grzbiet górski biegnący od Pacławia, o stromych, zadrzewionych skarpach, schodzących do doliny rzeki Wiar, ograniczony od pd. wałem ziemnym.

Fortyfikacje uformowane zostały, na wcześniejszym grodzisku o średniowiecznej chronologii. Budynek obronny (cerkiew) położony jest na płaskim terenie o kształcie zbliżonym do trójkąta, którego dwa boki: pn.-zach. i pn.-wsch. stanowią strome, kilkumetrowej wysokości skarpy, trzeci zaś, od pd. zaś jest wałem o długości ok. 50 m, być może drewniano-ziemnym, o wys. ok. 2,5 m od strony majdanu. W tym wale zachowały się relikty trzech ziemnych bastei.

Dostępność dla zwiedzających: Obiekt dostępny.

Autor noty: Barbara Potera, OT NID Rzeszów, 08-02-2024 r.