Historia

Miejscowość Góra Ropczycka była własnością królewską, w 3 ćw. XVIII w. została własnością Gabriela Bobrowicz-Jaworskiego, który wzniósł dwór przy funkcjonującym tu folwarku. Następnie majątek przeszedł na własność jego córki Katarzyny Starzeńskiej, potem jej syna Kazimierza Starzeńskiego. W 1846 r. Kazimierz wybudował w założeniu dworskim koszary dla pułku ochotników „krakusów”, prawdopodobnie w tym czasie wybudowano też spichlerz. Około 1870 r. wzniesiono  w pd. części parku neogotycką kaplicę grobową. W l. 80. XIX w., zapewne, Góra Ropczycka została własnością hr. Artura Potockiego, by z ręką jego córki Zofii przejść na własność hr. Zdzisława Tarnowskiego. W 1938 r. dwór, niepełniący już w owym czasie funkcji siedziby pańskiej, przebudowano, staraniem ówczesnego właściciela Andrzeja Tarnowskiego. Ostatnim przedwojennym właścicielem zespołu był ich syn Artur Tarnowski. Po wojnie upaństwowiony majątek zagospodarowany został przez PGR, pomiędzy budynki dworskie, w tym pomiędzy d. dwór i oficynę, oraz na teren ogrodów dworskich, wprowadzono nową zabudowę mieszkaniową w postaci niewielkich bloczków mieszkalnych. W l. 50. XX w. przebudowano budynek oficyny (d. dwór). Te działania niemal całkowicie zniekształciły założenie dworskie i zdegradowały je bezpowrotnie. W pocz. XXI w. park, zagospodarowany jako park gminny, przeszedł rewitalizację, przeprowadzono także prace remontowe i konserwatorskie przy kaplicy grobowej Starzeńskich.

Opis

Park zachowany jest w postaci szczątkowej. Z rozległych ogrodów widocznych na planie katastralnym z połowy XIX w. wydzielono w 2 poł. XX w. tereny nadające się pod zabudowę, pozostawiając jedynie zadrzewiony wąwóz. Zaniedbywany latami i zarośnięty teren poddano rewitalizacji czyniąc zeń ogólnodostępny park gminny, ze stawami i placem zabaw.

Dostępność. Dostępny.