Historia

Znajdujemy wzmiankę, że w „1818 roku dzwonnica, zbudowana z drewna stała na cmentarzu przykościelnym”. Murowana dzwonnica została wzniesiona w 1837 roku z fundacji Kajetana i Anny Wilczewskich - ówczesnych właściciela Grajewa. Dzwonnica ma nieco starszą metrykę od obecnie istniejącego neogotyckiego kościoła, wybudowanego w latach 1879-1882. Powstała przy drewnianej świątyni, ufundowanej w 1723 roku przez Stanisława Kazimierza Wilczewskiego. W latach 1995-2000 podczas prac remontowych przy kościele parafialnym wymienione zostało pokrycie dachu dzwonnicy.

Opis

Dzwonnica zlokalizowana jest w centrum miasta, w północno – zachodnim narożniku muru ogrodzeniowego otaczającego zespół kościelny. Jest to obiekt murowany z cegły, tynkowany, wybudowany na planie kwadratu, nakryty dachem namiotowym. Naroża dzwonnicy ujmują lizeny. Poszczególne kondygnacje wydzielają płaskie opaski. W przyziemiu, na osi ściany południowej znajduje się zamknięte półkoliście wejście. Natomiast w pozostałych elewacjach występują analogicznie płyciny. Nad nimi umiejscowione są koliste wnęki. Górna kondygnacja przepruta jest dwoma otworami w kształcie prostokąta zakończonymi łukiem pełnym. Obiekt wieńczy wydatny profilowany gzyms. Dzwonnica w Grajewo posiada cechy stylowe charakterystyczne dla późnego klasycyzmu: zwarty plan, symetrię, oszczędność w detalu.

Obiekt jest dostępny z zewnątrz. 

Oprac.Katarzyna Niedźwiecka, OT NID w Białymstoku, 10.10.2025 r.