Historia

Pierwszy kościół na Psim Polu wzmiankowano w 1206 roku. Wtedy to wraz z Psim Polem został on przekazany przez ks. Henryka I Brodatego norbertanom z klasztoru św. Wincentego. Nowa świątynia powstała w 2. połowie XIII wieku. Biskup Nanker w 1335 roku włączył ją do klasztoru norbertanów, pod którego patronatem pozostawała do 1810 roku. Po 1442 roku przebudowano prezbiterium, a następnie w 1697 roku dostawiono od zachodu wieżę i zbarokizowano fasadę. W 1892 roku doszło do zawalenia się późnogotyckiego prezbiterium, które odbudowano w 1893 roku według planów J. Ebersa, jako trójnawowe, dwuprzęsłowe z wydzieloną wieloboczną apsydą. W 1945 roku kościół został zniszczony w 80 procentach. Odbudowę w latach 1958-59 przeprowadzono według planów T. Kozaczewskiego z pominięciem partii barokowych i neogotyckich, przywracając prawdopodobny wygląd z XIII wieku.

Opis

Kościół gotycki, orientowany, murowany z cegły. Korpus trójprzęsłowy z emporą muzyczną po stronie zachodniej. Prezbiterium niższe i węższe, trójprzęsłowe, zamknięte prosto. Kościół opięty przyporami, kryty dachami dwuspadowymi z dachówki ceramicznej. Wnętrza o sklepieniach kolebkowych z lunetami. Z gotyckiego wystroju zachowana bogato zdobiona chrzcielnica i sakramentarium z 2. połowy XIV wieku.

Obiekt dostępny.

Oprac. Teresa Przydróżna, OT NID we Wrocławiu, 21.12.2015 r.