Historia

Kościół parafialny we Wrocance wzniesiono w 1770 roku z fundacji parafian i proboszcza ks. Tomasza Boczarskiego, na miejscu wcześniejszej świątyni z 1490 roku, której reliktem jest murowana zakrystia ze skarbczykiem na piętrze pochodząca z 1. połowy XVII wieku. Świątynię rozbudowano w 1886 roku o przylegającą do południowej ściany nawy neogotycką kaplicę św. Rozalii i dwie kruchty od zachodu i północy. Wykonawcą prac byli Karol Gregor z Jasła i cieśla Puchalski. Wykonano też nową, pseudogotycką polichromię we wnętrzu. W latach 60. XX wieku kościół był w katastrofalnym stanie, podjęto wtedy decyzję o wymianie niemal całości substancji budowlanej. Do remontu, a właściwie rekonstrukcji kościoła, z całkowitym demontażem przystąpiono w 1963 roku. W czasie prac trwających do 1970 roku wymieniono belki ścian zrębowych i przemurowano ściany zakrystii. Pracom konserwatorskim poddano także wyposażenie ruchome kościoła. Po konsekracji nowego kościoła w 2000 roku drewniany kościółek przestał być jedyną świątynią w miejscowości.

Opis

Kościół parafialny we Wrocance położony jest w środkowej części wsi, w odległości około 200 metrów od drogi wiejskiej, przy podrzędnej drodze bitej będącej kiedyś głównym gościńcem, na dość wysokiej skarpie brzegu rzeki Jasiołki. Orientowany kościół otoczony jest starymi drzewami, głównie jesionami, w jego sąsiedztwie stoją murowane dzwonnica i kostnica.

Kościół wybudowano na planie podłużnym, na osi wschód-zachód. Od wschodu prezbiterium na rzucie wydłużonego, prostokąta zamkniętego trójbocznie z dobudowaną od północy murowaną zakrystią na rzucie kwadratu. Korpus nawowy szerszy od prezbiterium, rozbudowany został z trzech stron: od południa o kaplicę na rzucie kwadratu, dostępną z nawy, od północy i zachodu o kruchty. Na dość zwartą bryłę świątyni składają się prostopadłościenne prezbiterium i nawa przekryte stromymi dachami, nieco niższym, zakończonym trzema połaciami nad prezbiterium, wyższym nad nawą z niewielką wieżyczką na sygnaturkę. Nieco niższy, dwuspadowy dach założono nad kaplicą, która jest tej wysokości co nawa. Przylegającą do prezbiterium zakrystię ze skarbczykiem na piętrze przekryto są dachem trzyspadowym. Kruchtę od północy wieńczy dach pulpitowy, kruchtę od zachodu dach dwuspadowy.

Dominantę bryły stanowi stosunkowo masywna wieżyczka na sygnaturkę, o ośmiobocznej podstawie, zwieńczona gontowym hełmem. Kościół wybudowano z drewna, na wysokim kamienno-ceglanym podmurowaniu, ściany w konstrukcji zrębowej, oszalowane są gontem. Zakrystię wymurowano z cegły i kamienia i oszalowano nieregularnymi płytami piaskowca. Na kościele założono więźbę storczykową, wszystkie dachy pokryte są gontem. Elewacje bez podziałów architektonicznych, pozbawione są detalu, szalowane gontem, z prostokątnymi oknami w prezbiterium i ostrołukowymi w kaplicy, ściany zakrystii nietynkowane, zwieńczone profilowanym gzymsem podokapowym.

Obiekt częściowo dostępny dla zwiedzających. Wnętrze dostępne okazjonalnie.

Oprac. Barbara Potera, OT NID w Rzeszowie, 18-05-2015 r.