Historia

Wieś Szaradowo, dawniej Vszeradowo, jest znana od 1383 roku. Jej nazwa pochodzi prawdopodobnie od staropolskiego imienia Świerad (Wszerad). Pierwszy kościół został ufundowany w XV wieku przez Grzymalitów i wzniesiony w 1426 roku. Od tego roku datuje się powstanie parafii. Należy wspomnieć, że Grzymalici to średniowieczny ród rycerski w Wielkopolsce. W XV wieku właścicielami ziem byli Wiśniowieccy, którzy zbudowali kościół murowany. Ten jednak z czasem uległ zniszczeniu.                         

W 1823 roku proboszczem w Szaradowie został ks. Kazimierz Gólczewski. W 1830 roku spłonął dotychczasowy kościół. W 1838 roku ukończono budowę nowego kościoła w stylu klasycystycznym. Kościół po odbudowie otrzymał skromną, prostopadłościenną formę w kostiumie klasycyzującym. Projekt kościoła w Szaradowie jest prawdopodobnie dziełem naczelnego architekta rządu pruskiego Karla Friedricha Schinkla lub jednego z jego współpracowników. 

W Triduum Paschalne 1886 roku świątynię ponownie zniszczył pożar. W następnym roku przystąpiono do jego odbudowy. Nie zachowały się niestety żadne opisy wyglądu kościoła przed pożarami. W czasie okupacji hitlerowskiej w latach 1939 -`1945 kościół został zaadoptowany na spichlerz i magazyn. Zburzona została jednak dzwonnica, a dzwony wywiezione.

Obiekt był odnawiany w 1925 i 1952 roku. W latach 1981-1994 kościół został rozbudowany poprzez dostawienie prezbiterium, wieży, zakrystii i salki.

Opis

Jest to budowla klasycystyczna, zwrócona częścią ołtarzową ku wschodowi. W wyposażeniu kościoła na uwagę zasługuje ołtarz główny o bogatej snycerskiej i rzeźbiarskiej formie z 1886 roku, w stylu barokowo – klasycystycznym. W dolnej kondygnacji znajduje się putto z I połowy XIX wieku. Po bokach umieszczono rzeźby: św. Piotra i św. Pawła z przełomu XVII/XVIII wieku. W zwieńczeniu znajdują się rzeźby dwóch świętych biskupów i popiersie „Boga Ojca w Obłokach”. 

W ołtarzu głównym umieszczone są dwa obrazy: św. Mikołaja Biskupa, głównego patrona parafii z około 1886 roku i w górnej kondygnacji obraz Matki Bożej Różańcowej z Dzieciątkiem. Dwa zasadnicze kolory ołtarza to czerń i złoto. Poszczególne elementy wszystkich ołtarzy ze względu na pożary są niejednolicie datowane. W kościele są również dwa ołtarze boczne z obrazami: świętego Antoniego i Najświętszego Serca Pana Jezusa. W ołtarzu NSPJ umieszczone są również dwie figury. Pierwsza przedstawia św. Stanisława Biskupa i Męczennika, druga zaś św. Wojciecha. W ołtarzu św. Antoniego znajdują się natomiast dwa figuralne przedstawienia archaniołów: Archanioła Rafała i Archanioła Michała. W górnych częściach ołtarzy bocznych umiejscowione są rzeźby aniołków. 

Strop nad nawą jest drewniany, belkowy, wsparty na podciągach ze snycersko opracowanymi „soplami”. Deski stropu bogato zdobione polichromią w typie malarstwa patronowego – rozety z motywami roślinnymi. W zachodniej części nawy usytuowany jest drewniany chór muzyczny z płycinową balustradą z okresu odbudowy po pożarze w 1886 roku. Posadzka w nawie głównej w czarno-białe romby. 

Do zabytków należą również: tron z XVIII wieku, ambona z XVIII wieku  - posiadająca  płaskorzeźby czterech Ewangelistów, bogato zdobiona chrzcielnica eklektyczna z około 1886 roku z rzeźbą świętego Jana Chrzciciela na szczycie oraz organy piszczałkowe (mechaniczne z 1888 roku), autorstwa poznańskiego organmistrza Józefa Gryszkiewicza. 

Niegdyś wokół kościoła chowano zmarłych. Do dziś zachowały się jedynie groby niektórych kapłanów pracujących w tutejszej parafii. Od 2011 roku  w kościele realizowane są  prace konserwatorsko-restauratorskie.

Oprac. Paweł Kowalski