Historia

Barokowy pałac wzniesiony ok. 1700 r. dla Johanna Ernsta von Pein und Wechmar, został ostatecznie ukończony przed rokiem 1732. Następnie był wielokrotnie modernizowany dla kolejnych właścicieli: do 1799 r. dla von Knichenów i ich spadkobierców; w l. 1861-1866 dla majora Friedricha Schrötera; w k. XIX w. oraz w 1 poł. XX w. dla Idy von Schelih z domu Quoos i jej syna Artura Scheliha. W 1906 r. pałac odnowiono, a przy jego elewacji ogrodowej dobudowano II-kondygnacyjny taras.

Po 1945 r. był siedzibą Państwowego Gospodarstwa Rolnego; od 1996 r. jest własnością prywatną.

Opis

Pałac posadowiony w pn.-zach. części wsi, od wschodu powiązany przestrzennie z folwarkiem, otoczony suchą fosą o kwadratowym obrysie, ponad którą przerzucone są dwa murowane mosty (przed fasadą i elewacją ogrodową). Od zachodu pałac okala park założony w XIX/XX w., z polaną i stawem na osi elewacji ogrodowej.

Pałac murowany, tynkowany, trójkondygnacyjny, wzniesiony na rzucie prostokąta, nakryty został czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami i oknami powiekowymi. Pośrodku kalenicy ośmioboczna sygnaturka z galeryjką zwieńczona cebulastym hełmem. Elewacje budowli ujęte gzymsem kordonowym w formie belkowania, dzielone pilastrami wielkiego porządku. Otwory okienne w uszakowych obramieniach, z płycinami podokiennymi; nad oknami II kondygnacji gzymsy nadokienne. Pośrodku fasady portal balkonowy z piaskowca, pierwotnie z ażurową balustradą; powyżej porte-fenêtre umieszczony herb rodu von Pein. Wnętrze pałacu dwutraktowe, z sienią od frontu krytą pozornym sklepieniem z lunetami i plafonem oraz wąskim przechodem w trakcie tylnym. Pomieszczenia kryte sklepieniami pozornymi i stropami z fasetami, w części bogata dekoracja stiukowa, z fragmentami polichromii i marmurowymi kominkami. Ściany dawnej kaplicy ujęte pilastrami kompozytowymi.

Zabytek niedostępny, własność prywatna.

oprac. Beata Sebzda, OT NID we Wrocławiu, 24-09-2015 r.