Historia

Budynek dworca kolejowego w Puszczykowie powstał przy istniejącej już linii kolejowej z Poznania do Wrocławia w związku z rozwojem letniska. Prawdopodobnie został zaprojektowany przez Eisenbahnddirektion w Poznaniu. Według Marii Strzałko, autorem projektu mógł być architekt Stolting, który w tym okresie projektował dworce (m. in. w Ostrorogu). Dworzec, wraz z najbliższym otoczeniem, nieprzerwanie pełnił swoją funkcję do 1994 roku. Po przeniesieniu urządzeń stacji do innego obiektu, opuszczony budynek w 1995 roku stał się własnością prywatną. Początkowo pełnił funkcje mieszkalne, obecnie znajduje się w nim restauracja i kawiarnia.

Opis

Puszczykowo położone w dolinie Warty na lewym brzegu rzeki, wśród lasów Wielkopolskiego Parku Narodowego, 13 km na południe od Poznania, należało na przełomie XIX/XX w. do najpopularniejszych miejscowości letniskowych w okolicach Poznania. W drugiej połowie XIX w. część tzw. Nowego Puszczykowa przekształciła się w piękną kolonię willową i bardzo modne podpoznańskie letnisko. Dynamiczny rozwój miejscowości spowodował potrzebę utworzenia stacji kolejowej i budowę dworca. Architektura dworca nawiązuje do stylu szwajcarsko-tyrolskiego, typowego dla wznoszonych domów i pensjonatów w letniskowych miejscowościach.

Dworzec usytuowany jest ok. 8.5 km od Poznania, po wschodniej stronie linii kolejowej do Wrocławia, przy przejeździe kolejowym z ul. Wczasową. Długi na 45 metrów, parterowy budynek w typie letniego pawilonu, zlokalizowany jest wzdłuż torów bezpośrednio przy peronie. Drewniany budynek, o murach konstrukcji szkieletowej, wypełnionej cegłą, oszalowany został dwustronnie deskami (połączenia przysłonięto listwami). Na zewnątrz widoczne są elementy konstrukcyjne więźby dachowej i ścian. Budynek wzniesiony na planie prostokąta, posiada dużą werandę od strony wschodniej i wieżę zegarową od strony peronu.

Obiekt funkcjonalnie składał się z trzech części: biura naczelnika i pomieszczeń socjalnych dla pracowników stacji (pomieszczenia są podpiwniczone) oraz części przeznaczonych dla podróżnych, kas, poczekalni i bufetu z zapleczem kuchennym, wspomnianą dużą werandą z letnim bufetem od strony lasu. Każda część nakryta została oddzielnym dachem dwuspadowym. Wieżyczka nakryta jest ośmiopołaciowym dachem z iglicą.

Kompleksową, trwającą siedem lat renowację budynku zakończono w 2019 roku. Wszystkie prace wykonano z wyjątkową dbałością o detale architektoniczne. W pomieszczeniach wyeksponowano więźbę dachową i pokazano układ konstrukcyjny budynku. Renowację wszystkich drewnianych detali oraz stolarki drzwiowej i okiennej przeprowadzono z zachowaniem substancji zabytkowej. W 2021 roku jakość przeprowadzonych prac została doceniona przez jury konkursu Zabytek Zadbany, które nadało dworcowi tytuł laureata w kategorii „architektura i konstrukcje drewniane”.

Pomieszczenia dworca zostały zaadaptowane na restaurację

Oprac. Radomiła Banach, OT NID w Poznaniu, 16.11.2015 r.