Historia

Karol Rudowski był na przełomie XIX i XX wieku jednym z najzamożniejszych kupców piotrkowskich. W 1896 r. kupił dwie parcele nr 333 i 339 rozmierzone między al. 3 Maja a ul. Tomickiego. W 1899 r. na jednej z nich postawił eklektyczny pałac, a ulica biegnąca przed nim nazwana została Pasażem Rudowskiego. W 1955 r. nazwę pasażu zmieniono na ul. KRN, a pierwotną nazwę przywrócono w 1991 r. 

W końcu lat 20. XX w. syn Karola, Maksymilian, prawnik, awansując na stanowiska Prezesa Sądu Najwyższego, przeniósł się do Warszawy, a pałac wynajął szkole handlowej. Szkoła ta mieściła się w nim do lat 70. XX w. Wynajmowano w nim również pomieszczenia na ognisko muzyczne. W 1980 r. Witold Rudowski przekazał miastu budynek z przeznaczeniem na szkołę muzyczną. Otwarto ją w 1989 r. po gruntownym remoncie obiektu. 

Opis

Obiekt wznosi się na południe od starego miasta, w północnej pierzei kwartału zamkniętego ulicami: Pasaż Rudowskiego, al. 3 Maja, ul. Piastowska, ul. Adama Próchnika. Odsunięty od ulicy, za szerokim trawnikiem. Elewacją północna ustawiony wzdłuż pasażu. Podwórze od południa zamknięte budynkiem o skromnej dekoracji. 

Obiekt wzniesiony w stylu eklektycznym z elementami neorenesansu i baroku. 

Zbudowany został w cegły ceramicznej, pełnej na zaprawie wapienno-cementowej. Tynkowany. Na elewacjach cementowe detale architektoniczne. 

Nad piwnicami strop Kleina, nad kondygnacjami płyty żelbetowe na belkach stalowych (w czasie ostatniego remontu zastąpiono nimi drewniane belki). Więźba dachowa drewniana, jednostolcowa, dach kryty blachą cynkowaną. W piwnicy posadzki lastrico i wylewka betonowa. W hallu i na terasie płyty marmurowe, w pomieszczeniach parkiety w jodełkę. Oryginalne drzwi frontowe drewniane, ramowo-płycinowe, dwuskrzydłowe z dwukwaterowym nadświetlem,. Skrzydła górą przeszklone z kratą z monogramem KR. Pozostałe drzwi współczesne, płytowe, jednoskrzydłowe. Okna skrzynkowe, w przyziemiu jednokwaterowe, na parterze trójpodziałowe z prostokątnym nadświetle, na piętrze, w ryzalitach zwieńczone łukiem pełnym. Schody zewnętrzne betonowe, jednobiegowe, trapezoidalne, z balustradą tralkową. Schody prowadzą na prostokątny taras. Balustrada tarasu dolnego pełna, płycinowa. Schody przy ryzalitach bocznych elewacji – murowane, jednobiegowe, także do piwnic. Schody wewnętrzne murowane, żelbetowe, stopnie lastrico, balustrady nowe z prętów stalowych. W ryzalicie od zachodu, schody kręte, z piaskowca. 

Budynek na rzucie prostokąta, z trzema prostokątnymi ryzalitami od frontu i dwoma półkolistymi przy elewacjach bocznych. Piwnice na rzucie półtora traktu, z korytarzem od strony południowej, dostępne z klatek schodowych w budynku głównym i od zewnątrz – pod tarasem. Parter na rzucie półtora traktu, z korytarzem wzdłuż elewacji południowej. Wejście główne w ryzalicie na osi, do prostokątnego przedsionka i hallu szerokości ryzalitu.

Budynek wysoko podpiwniczony piętrowy Ryzality od frontu, zwieńczone niskimi attykami balustradowymi. Środkowy ryzalit poprzedza portyk kolumnowy na rzucie prostokąta. Na piętrze taras z balustradą tralkową. Boczne ryzality półkoliste przy bocznych elewacjach. Zwieńczone gzymsem nieco poniżej gzymsu wieńczącego budynek. Dachy pulpitowe. 

Elewacje piętrowe, na wysokim cokole. Parter boniowany.

Budynek Szkoły Muzycznej. Dostępny z zewnątrz. 

Oprac. Agnieszka Lorenc-Karczewska, OT NID w Łodzi, 09.07.2020 r.