Historia 

Pierwotny gród istniał w XIII wieku. Wzmiankowany w 1292 roku, jako ważna stanica na granicy między Śląskiem a Wielkopolską. W wieku XIV zbudowany na nowo zamek, na rozlewiskach Baryczy, otoczony murami i fosą. Własność biskupów wrocławskich oraz rycerska. Od 1494 roku zamek należy do rodu Kurzbachów. W 1593 roku dobra kupują Schaffgotschowie. Majątek skonfiskowany w 1634 roku, w związku ze skazaniem za zdradę stanu Hansa Ulricha Schaffgotscha, nadany w 1641 roku przez cesarza generałowi Mechiorowi von Hatzfeld. W rękach tego rodu do 1945 roku. 

Początek barokowej rezydencji wiązał się z budową w 1683 roku kaplicy pałacowej dla Heinricha von Hatzfelda przez Carlo Rossiego. W latach 1706-1708 według projektu Christopha Hacknera powstaje, połączone z kaplicą, nowe, trójskrzydłowe założenie pałacowe. W latach 1762-1765 Karl Gotthard Langhans przedłuża skrzydło południowe w kierunku zachodnim o część klasycystyczną z rokokową salą w ryzalicie, przykrytą drewniana kopułą na osi. Pałac spalony na początku 1945 przez żołnierzy radzieckich. Od tego czasu w ruinie. Trwające kilka lat prace przy zabezpieczeniu i udostępnieniu reliktów budowli zakończone w 2013 roku. 

Opis 

Zachowane mury obwodowe części barokowej z kaplicą. Elewacja zachodnia kaplicy z pozornym ryzalitem, pośrodku artykułowanym pilastrami doryckimi i toskańskimi, z trójkątnym frontonem, z kartuszem herbowym Hatzfeldów, przerwanym półkolistym naczółkiem ze stylizowaną muszlą. Skrzydło północne z neorenesansowym szczytem schodkowym od zachodu. Wnętrze udostępnione system współcześnie urządzonych ramp i żelbetowymi schodami konstrukcji stabilizującej ściany. Rozebraną po 1945 roku zachodnią część skrzydła południowego zaakcentowano trejażem obsadzonym pnącymi różami. Jest to obecnie letnia scena i widownia oraz miejsce ekspozycji pochodzącego z pałacu detalu kamieniarskiego. Część piwnic pod pałacem przeznaczono na restaurację.

Obiekt dostępny, własność miejska.

Oprac. Grzegorz Grajewski, OT NID we Wrocławiu, 11-07-2025 r.