(ob. kościoła) i dzwonnicy.

Historia

Prawosławna parafia w Depułtyczach wzmiankowana w od 1508 r., po 1596 r. greckokatolicka. Obecnie istniejąca cerkiew pw. Krzyża Św. wzniesiona przed 1774 r. z fundacji Franciszka Olędzkiego, sufragana kijowskiego. W 1876 r. zamieniona na prawosławną, w 1916 r. na kościół rzym.-kat. - od 1929 r. parafialny. Kościół kilkakrotnie remontowany i częściowo przekształcony, m. in.: w 1939 r. pod chórem wbudowano przedsionek; w 1954 zmieniono pokrycie z gontu na blachę; w 1957 r. wnętrze pokryto szalunkiem.

Dzwonnica wzniesiona w k. XIX wieku (w miejsce wcześniejszej), kilkakrotnie remontowana.

Opis

Zespół cerkiewny złożony z d. cerkwi i dzwonnicy, usytuowany w odległości ok. 1 km na pn. od centrum wsi, po zach. stronie drogi lokalnej. Cerkiew (ob. kościół) prezbiterium zwrócona na zachód. Wzniesiona na zredukowanym planie dwudzielnym, składającym się ze zbliżonej do kwadratu nawy i węższego, prostokątnego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium z dwiema prostokątnymi zakrystiami po bokach, z których pn. nowsza. Cerkiew drewniana, zbudowana z drewna sosnowego w konstrukcji wieńcowej, wzmocniona lisicami, oszalowana zewnątrz i wewnątrz. Nawa i prezbiterium nakryte dachami dwuspadowymi (nad prezbiterium zamkniętym trójpołaciowo), nad zakrystiami dachy pulpitowe, pokryte blachą (pierwotnie gontem). Na kalenicy wieżyczka na sygnaturkę z ażurową latarnią. Fasada jednoosiowa, z prostokątnym wejściem ujętym dekoracyjną oprawą, nad którym okno zwieńczone gzymsem. Szczyt pokryty szalunkiem o dekoracyjnym układzie, z oknem pośrodku. Elewacje boczne szalowane pionowo deskami z listwowaniem, opięte lisicami imitującymi pilastry, w górze zwieńczone szeroką listwą naśladującą gzyms. Otwory okienne prostokątne, zwieńczone wyłamującymi się gzymsami bądź trójkątnymi szczycikami, z dekoracyjnie wycinanymi listwami pod parapetami. Wnętrze nakryte płaskim stropem z fasetą nad profilowanym gzymsem. Otwór tęczowy zamknięty łukiem odcinkowym opartym na słupach przyściennych. Chór muzyczny na dwóch słupach, pomiędzy które wbudowany przedsionek. Wyposażenie późnobarokowe (XVIII w.), ołtarz główny przeniesiony z kościoła w Trzeszczanach.

Dzwonnica. Wzniesiona na rzucie kwadratu, dwukondygnacyjna. Drewniana o konstrukcji słupowo-ramowej. Dolna kondygnacja oszalowana deskami układanymi pionowo z listwowaniem, nakryta szerokim zadaszeniem, górna - ażurowa, z arkadowymi przeźroczami, nakryta dachem namiotowym zwieńczonym iglicą z krzyżem; dachy pokryte blachą.

Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

Oprac. Bożena Stanek-Lebioda, OT NID w Lublinie, 10-08-2017 r.