Historia

Kaplica wzniesiona w pocz. XVIII w. w miejscu wcześniejszej budowli gotyckiej, wzmiankowanej w 1436 (wg niektórych źródeł w 1502) r. i zniszczonej przez pożar w roku 1699. Zdewastowana w trakcie działań wojennych w 1813 r., wyremontowana w 1833 r., modernizowana z fundacji rodu Schaffgotsch w latach 1902 oraz 1922. Remontowana w latach 1967-1972, 1990-1992 i 2013-2014.

Opis

Usytuowana w zachodniej części miasta, u zbiegu ulic Adama Mickiewicza i Zielonej, od południa i zachodu otoczona jest przez największą miejską nekropolię. Zrealizowana została w stylu klasycyzującego baroku z reliktami późnogotyckimi w postaci detalu kamieniarskiego. Jest to stosunkowo niewielkich rozmiarów bezwieżowa budowla typu salowego, orientowana, oparta na planie prostokąta o ściętych narożach jednego z krótszych boków. Zwarty, murowany z kamienia i cegły korpus z niewydzielonym prezbiterium otrzymał trójboczne zamknięcie od strony wschodniej. Zwieńczono go wielospadowym dachem z powiekami, o pokryciu z dachówki ceramicznej. Od południa do korpusu dostawiony został parterowy aneks zakrystii, oparty na planie pięcioboku i kryty dachem wielopołaciowym. Elewacje pokryto boniowaniem w części dolnej, do wysokości parapetów okien. Wyżej  otynkowane zostały w schemacie ramowym z narożnymi lizenami i zwieńczone profilowanym gzymsem, poniżej którego znalazł się fryz metopowo-tryglifowy. Ściany przepruto wysokimi, wydłużonymi oknami, opartymi na gzymsie, zamkniętymi półkoliście i umieszczonymi w opaskach. Od wschodu znalazła się pojedyncza blenda zamknięta łukiem kotarowym, od zachodu niewielki okulus. W zachodniej ścianie szczytowej, a także od północy umieszczono wykonane  z piaskowca barokowe portale o wykroju koszowym, z kluczami i kartuszami w esowych, przerwanych tympanonach oraz płaskorzeźbioną dekoracją roślinną. Aneks zakrystii otrzymał okna prostokątne, osadzone w opaskach i wyposażone w podokienniki.

Przekryte drewnianą, spłaszczoną kolebką wnętrze kaplicy artykułowane jest kompozytowymi pilastrami. Posadzkę pokryto granitowymi płytami. Od zachodu znajduje się chór muzyczny drewnianej konstrukcji. Skromne wyposażenie w stylu barokowym oraz neobarokowym składa się z polichromowanego drewnianego ołtarza patronki świątyni, ambony z pocz. XIX w. i XVIII-wiecznych ławek. 

Budynek dostępny z zewnątrz bez ograniczeń. Wnętrza niedostępne. 

Oprac. Piotr Roczek, OT NID we Wrocławiu, 08.01.2018 r.