o dużych walorach krajobrazowych.

Historia

Parafia w Malawie istniała już w 1483 r. Najstarsza znana wzmianka dotycząca drewnianego, filialnego kościoła pw. św. Marii Magdaleny w Malawie pochodzi z 1625 r. - przed tym rokiem świątynia została przeniesiona z Malawy do pobliskiej wsi Krasne. Już w 1646 r. była wybudowana nowa, zapewne drewniana świątynia. W 1712 r. powstał obecny kościół, ufundowany przez Jerzego Lubomirskiego właściciela dóbr rzeszowskich, w skład których wchodziła Malawa. Użytkowana była do 1783 r., następnie stała opuszczona do 1847 r. Wtedy też została wyremontowana i ponownie konsekrowana. W 1921 r. ogień strawił kościół parafialny, a niektóre z uratowanych z pożogi sprzętów kościelnych znalazły swoje miejsce w świątyni filialnej. W 1927 przerobiono sygnaturkę, a w 1991 wyremontowano dach - dano nowe pokrycie z blachy.

Opis

Filialny kościół powstał na pd.-wsch. od zabudowań wsi., na wzgórzu dominującym nad okolicą. Około 200 m na zach. od drogi relacji Malawa - Wola Rafałowska. Świątynia założona na osi pd.-zach. - pn.-wsch., na której przedłużeniu droga dojazdowa. Otoczona wieńcem lip oraz metalowym ogrodzeniem. Kościół o cechach barokowych, powstał na planie zbliżonym do kwadratu z bocznymi ryzalitami; trójprzęsłowy. Poprzedzony otwartą kruchtą, a od pd.-zach. znajduje się dobudówka mieszcząca zakrystię i oratorium. Świątynia o wysokiej bryle korpusu, przekrytej dachem dwuspadowym zwieńczonym smukłą sygnaturką. W dolnych partiach ścian bocznych, poniżej dużych otworów okiennych, rozmieszczono centralne ryzality. Piętrowa przybudówka pd.-zach. niższa od korpusu, o kalenicy trójpołaciowego dachu założonej na poziomie gzymsu kordonowego/koronującego. W elewacji pn.-wsch. usytuowana, niewielka, arkadowo otwarta, kruchta przekryta dachem dwuspadowym. Elewacje korpusu dekorowane pliastrami, wydatnym gzymsem podokapowym; o charakterystycznych niewielkich oknach w partii przyziemia. Oprofilowane trójkątne szczyty korpusu jak i frontowej krychty. Pd.-wsch. przybudówka w górnej partii ścian dekorowana zdwojonym gzymsem. Wnętrze jednoprzestrzenne, bez wydzielonego prezbiterium, przekryte podobnie jak zakrystia sklepieniem krzyżowym (w nawie na gurtach). Na ścianie pd.-zach. umieszczono ołtarz główny (1896, wyk. Kazimierz Gorliński), po jego wsch. stronie umieszczono wejście do zakrystii. We wnękach, w ścianach bocznych umieszczono ołtarz MB Różańcowej (1 poł. XVIII w.) i ołtarz św. Antoniego (2 poł. XVIII w.). W pn.-wsch. części wnętrza drewniany chór muzyczny.

Dostęp do zabytku ograniczony. Obiekt dostępny z zewnątrz. Ewentualna możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

Oprac. Bartosz Podubny, OT NID w Rzeszowie, 19-05-2015 r.