Historia

Z powodu braku systematycznych badań wykopaliskowych na tym oraz innych analogicznych obiektach, precyzyjne określenie ich choćby ramowej chronologii pozostaje utrudnione. Uwzględniając potencjalne użytkowanie tych struktur przez zakon krzyżacki, ogólne ramy czasowe ich funkcjonowania można zamknąć w przedziale od X do XIV, a nawet XV wieku. Kopce strażnicze lokalizowano strategicznie w pobliżu jezior i rzek, w puszczach stref przygranicznych oraz w sąsiedztwie grodów. Ich zasadniczą funkcją była ochrona i kontrola kluczowych szlaków komunikacyjnych oraz granic.

Opis

Kopiec zlokalizowany jest nad północnym brzegiem Jeziora Orło, w odległości około 900 metrów na wschód od miejscowości Orło. Stanowisko ma formę niewielkiego, owalnego w rozplanowaniu nasypu ziemnego, którego wysokość wynosi około 5 metrów.

Pierwszą nowożytną inspekcję na obiekcie przeprowadził w 1949 roku Jerzy Antoniewicz z Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie. Kolejne prace podjęto w 1996 roku – podczas sporządzania planu warstwicowego kopca przez Jerzego Miałduna, towarzysząca mu badaczka Izabela Mirkowska zlokalizowała na pobliskich polach jamy paleniskowe zawierające materiał ceramiczny datowany na wczesne średniowiecze. Ponowną inspekcję weryfikacyjną stanowiska zrealizowano w 1999 roku.

Oprac. Czesław Hadamik, OT NID w Plsztynie, 06.12.2015 r.