Historia obiektu

Pierwsze wzmianki o dobrach w Żerzuszycach (Grunau) pochodzą z lat 1315-1321. W tym czasie książe wrocławski Henryk VI przekazał wieś jako lenno osobie nieznanej z imienia. W 1341 r. ówczesny właściciel – Piotr, syn Piotra z Ołtaszyna sprzedał część majątku mieszczaninowi Dodkowi z Legnicy. Później jako właścicele pojawiają się bracia Hoch, rodziny wrocławskich mieszczan: Stengel i Grafefinger.

Według Dominika Nowakowskiego w Żerzuszycach istniało jeszcze jedno założenie typu motte (stanowisko nr 3/81 w systemie AZP), obecnie znacznie przekształcone, zlokalizowane tuż za folwarkiem od południa. Założenie to wzniesiono na planie czworoboku o wymiarach 14 x 21,5 m u podstawy i 9 x 14 m u góry. Fosa, która okalała nasyp została przekształcona w staw. Wysokość kopca zlokalizowanego w północnej części stawu wynosi obecnie około 1,5 m.

Opis obiektu

Usytuowanie zabytku:

Stanowisko archeologiczne jest zlokalizowane w obrębie mezoregionu Równiny Wrocławskiej, u podnóża Masywu Ślęży, w zakolu Czarnej Wody – prawego dopływu Bystrzycy, około 250 m na południe od folwarku, na terenie zadrzewionym.

Opis stanowiska:

Założenie obronne zostało znacznie zniwelowane w okresie przedwojennym. Obecnie jest to słabo widoczny czworoboczny zarys, którego wymiary u podstawy wynoszą 33 x 36 m. Od południowego wschodu zachowały się ślady fosy szerokości 11-12 m.

Stan i wyniki badań archeologicznych:

Stanowisko archeologiczne było znane przed 1945 rokiem. Badano je wyłącznie powierzchniowo: w 1927 r. - badania urzędowe, w 1930 r. - Max Hellmich, w 1985 r. - w ramach weryfikacyjno-poszukiwawczej akcji Archeologicznego Zdjęcie Polski – Wojciech Fabisiak.

Dostępność obiektu dla zwiedzających: zabytek dostępny.

Autor noty: oprac. Donata Trenkler, OT NID we Wrocławiu, 28-04-2020 r.