Usytuowanie i opis

Cmentarzysko kurhanowe znajduje się około 1 km na południowy zachód od zwartej zabudowy wsi Putnowice Wielkie,  w lesie „Korytyny”, na krawędzi małej doliny rzeki Wełnianki.

Cmentarzysko składa się z 44 kurhanów o różnym stanie zachowania. W głównym, zwartym skupisku, w północnej części stanowiska, znajdują się 42 kurhany. Natomiast w odległości około 250 m na południe od tego zgrupowania, są  2 kurhany. W związku z tym, że obserwacja w południowej części stanowiska jest bardzo utrudniona ze względu na gęste krzewy, należy liczyć się z możliwością istnienia  pozostałych kurhanów, których  według informacji z lat 50. XX w. było 47.  Pod  względem wielkości kurhany są bardzo zróżnicowane.

Ich wysokości względne wahają się od od 0,5 do 2 m, średnice od 4 do 14 m. Teren cmentarzyska jest porośnięty gęstym lasem. Sześć kurhanów w części północnej stanowiska, zlokalizowanych na granicy lasu i pola uprawnego uległa poważnej dewastacji na skutek podorywania. Trzy kurhany noszą ślady centralnych wkopów. 

Historia

Odkrywcą stanowiska jest J. Brzuchala w 1958 r. Zebrał on ze stanowiska kilka zabytków ruchomych: 3 wióry krzemienne, fragment ceramiki, a z terenu  w pobliżu cmentarzyska  fragment gładzika kamiennego o dwóch powierzchniach trących. Do literatury archeologicznej stanowisko wprowadził S. Skibiński w 1964 r. opisując je jako cmentarzysko składające się z 47 kurhanów (w tym kilkanaście zniszczonych) o średnicy 0,5-1,5 m, usytuowanych w dwóch skupiskach : większym w północnej części stanowiska, liczącym 41 kopców, i mniejszym, oddalonym od niego o ok. 250 m na południe,  liczącym 6 kopców. Weryfikacja cmentarzyska przeprowadzona w 1985 r. przez E.Mitrusa i B. Okupnego, potwierdziła istnienie 46 kopców ziemnych o różnym stanie zachowania: 42 w skupisku północnym i 4 w południowym, których wysokość wahała się od 0,5-2 m, a średnica wynosila od 4 do14 m. Do chwili obecnej stan zachowania kopców nie uległ poważniejszym zmianom. Systematycznie jednak ulega niszczeniu ich wewnętrzna substancja przez działanie  korzeni drzew i krzewów leśnych, które intensywnie porastają powierzchnię całego cmentarzyska.

Stan i wyniki badań

Stanowisko nie było badane wykopaliskowo. Badania powierzchniowe w ramach Archeologicznego Zdjęcia Polski zostały wykonane na stanowisku w 1983 roku.

Dostęp do zabytku ograniczony ze względu na bardzo gęste zadrzewienie.

Oprac. Ewa Prusicka, OT NID Lublin, 07-09-2018 r.