Historia 

Dom powstał w 1883 roku, według projektu właściciela, architekta Hilarego Majewskiego i dostosowany był do potrzeb jego rodziny. Zbudowano go w latach 1883 – 1886. Od 1900 roku, kiedy dom został sprzedany przez Wiktorię (wdowę po H. Majewskim), przechodził z rąk do rąk. Od czasów powojennych przeznaczony został na cele mieszkaniowe. Kolejni najemcy dokonywali przeróbek, remontów oraz podziałów wnętrz. Działania te nie były z nikim konsultowanie ani uzgadniane i kamienica ulegała coraz większym zniszczeniom. Od strony południowo – wschodniej do budynku frontowego przylegała niegdyś podłużna oficyna rozebrana w 1947 roku. Zaplanowana na całej długości ulicy Włókienniczej rewitalizacja, przywróciła kamienicy rezydencjonalnej wygląd zbliżony do pierwotnego. Remont konserwatorski pochłonął duże środki finansowe, potrzebne do wszelkiego rodzaju napraw i rekonstrukcji przeprowadzonych w oparciu o materiały archiwalne i zachowane oryginalne elementy wystroju. Efekty tych prac zostały nagrodzone w 2024 roku w konkursie Zabytek Zadbany w kategorii A – utrwalenie wartości zabytkowej obiektu.

Opis 

Reprezentacyjna kamienica mieści się w centrum miasta, usytuowana jest w południowej pierzei ul. Włókienniczej. Od strony zachodniej znajduje się pusta działka stanowiąca łącznik pomiędzy ul. Włókienniczą i Jaracza. Od wschodniej strony dom sąsiaduje z przylegającą do niego kamienicą. Dwupiętrowy, podpiwniczony budynek frontowy z użytkowym poddaszem, posadowiony jest na rzucie prostokąta zbliżonego do kwadratu. Pięcioosiową elewację frontową charakteryzuje symetria (zakłócona jedynie umieszczonym w osi północno – zachodniej przejazdem bramowym) oraz elegancja dosyć gęsto rozmieszczonych dekoracji sztukatorskich. Podziały wertykalne zaakcentowane zostały za pomocą płytkich ryzalitów umieszczonych w skrajnych osiach oraz półokrągłych wykuszy znajdujących się na I piętrze tychże osi. Podziały te podkreślają dodatkowo smukłe czterodzielne, prostokątne okna (dwudzielne w wykuszach). Pionowymi akcentami są także półkolumny flankujące otwory okienne na I i II piętrze. Trzony półkolumn zdobi delikatne rowkowanie w górnej części, u dołu zaś zaakcentowano je szerokimi opaskami z dekoracjami przedstawiającymi wici roślinne. Półkolumny na I piętrze wieńczą kapitele jońskie (górne część kolumn), na II piętrze zakończone zostały kapitelami kompozytowymi. Podziały poziome podkreślono przy pomocy wydatnego boniowanie w układzie pasowym w części parterowej, uskokowych gzymsów oddzielających poszczególne kondygnacje oraz wydatnego okapu dachu. Gzyms biegnący pod oknami I piętra ozdobiono od spodu fryzem kostkowym. Podobny, nieco drobniejszy akcentuje miejsca pod naczółkami okiennymi I i II piętra oraz nad gzymsem usytuowanym pod oknami poddasza. Podziały poziome wzmacniają również naczółki nadokienne: proste na parterze, łukowate na I piętrze i trójkątne na II piętrze. Pola pod oknami na parterze wypełniają wysokie konsole podtrzymujące otwory okienne – po parze pod każdym z okien, pod oknami I piętra w prostokątnych płycinach o profilowanych brzegach umieszczono dekoracje o motywach wici roślinnych. Pola pod oknami II piętra wypełniają gęsto ułożone tralki. 

Dostępność obiektu dla zwiedzających: po uprzednim umówieniu się z obecnym najemcą obiektu.

Oprac. Patrycja Podgarbi, NID OT w Łodzi, 22-05-2025 r.