Historia 

Pierwsi ewangelicy przybyli do Sieradza pod koniec XVIII wieku. Parafię ewangelicko-augsburską założono w 1822 roku. Należało do niej wówczas ponad 250 osób mieszkających w Sieradzu oraz około 200 osób spoza miasta, w większości byli to niemieccy wojskowi, urzędnicy a także rzemieślnicy i przedstawiciele profesji takich, jak młynarstwo i aptekarstwo. Posługę kapłańską czynił początkowo pastor z Wielunia, potem kapłan ze Zduńskiej Woli. Władze miasta planowały przekazać ewangelikom drewniany kościółek pw. Św. Ducha ale pomysł ten spotkał się z protestami ludności katolickiej. Przez wiele lat wierni spotykali się w prywatnych domach lub w wynajętych pomieszczeniach np. w Teatrze Miejskim. Budowa skromnej kaplicy rozpoczęła się w 1889 roku. Poświęcenie nastąpiło w 1897 roku. Teren ją otaczający, nazywany potocznie cmentarzem przykościelnym, nigdy nie pełnił funkcji nekropolii, ewangelicy mieli swój odrębny cmentarz.

Świątynia  została z czasem rozbudowana m.in. wieżę zaczęto wznosić w 1900 roku, a obecny wygląd zyskała po przebudowie w kolejnych latach. Poświęcenie kościoła nastąpiło w 1925 roku. Po II wojnie światowej w świątyni zbierali się ewangelicy z całego regionu, jednak ostatecznie przenieśli się do parafii zduńskowolskiej. Od 1963 roku, przez wiele lat kościół dzierżawili wierni wyznania polsko-katolickiego. Obecnie jest katolickim kościołem garnizonowym, parafię erygowano w 2001 roku. 

Opis 

Kościół znajduje się w centrum Sieradza, przy ulicy Kościuszki, prowadzącej do rynku. Położony jest na czworokątnej działce, wygrodzonej murowanym  ogrodzeniem o ażurowej partii frontowej. Bezstylowy. Zrealizowany został na rzucie dwóch połączonych czworokątów, z których mniejszy stanowi przedsionek umieszczony w wieży, większy zajmuje sala kościelna. Bryła obiektu jest zwarta, dominantę stanowi wysoka wieża zwieńczona czterospadowym dachem. Budynek wzniesiono z cegły ceramicznej pełniej na zaprawie wapienno-piaskowej. Ściany obustronnie otynkowano. Więźba dachowa jest drewniana, pokrycie dwuspadowego dachu stanowi blacha ocynkowana. Rolę fasady pełni elewacja północna. Ścianę nawy poprzedza wysoka wieża, w której umieszczono wejście do kościoła. Narożniki (podobnie jak narożniki bryły głównej) zaakcentowano boniami. Ścianę nawy przepruto dużymi otworami okiennymi zwieńczonymi półkoliście. Podobnie zakomponowano elewacje boczne, w których znajdują się pojedyncze otwory okienne oraz dwie blendy rozdzielone lizenami. Elewacja tylna, południowa, zamknięta prosto posiada zwieńczenie w postaci trójkątnego szczytu i dwa okna doświetlające wnętrze. Jednonawowe wnętrze składa się z nawy oraz poprzedzającej je wąskiej kruchty flanowanej dwoma niewielkimi pomieszczeniami gospodarczymi. Nad kruchtą umieszczono chór muzyczny. Świątynia posiada skromne, współczesne wyposażenie.

Obiekt z zewnątrz jest dostępny przez cały rok, wnętrze moża zwiedzać po wcześniejszym ustaleniu z księdzem proboszczem. 

Opr. Anna Michalska OT NID w Łodzi, 18-02-2025 r.