Historia

Kościół w Błudowie po raz pierwszy wzmiankowano w roku 1402. Następny zbudowano w 2 połowie XV wieku, ale w kolejnym stuleciu nie było tu ani księdza, ani parafii. Dopiero biskup Marcin Kromer zadbał o to by opiekę nad kościołem sprawowali wikariusze katedralni. Obecna budowla została wzniesiona w 1703 r., a jej wieża w 1718 r. Kościół konsekrował biskup sufragan Michał Remigiusz Łaszewski.

Opis

Świątynia zbudowano z cegły z wykorzystaniem kamienia. Posiada skromny detal barokowy, ale poprzez nieotynkowanie ścian nawiązuje do budowli gotyckich. Układ cegieł blokowy (na przemian w rzędach główki i wozówki). Posiada wyodrębnione, nieco wyższe od nawy prezbiterium.

Wnętrze przykryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym z lunetami. Na zewnątrz bryła oszkarpowana z przybudówkami i szczytami o miękkich, barokowych wykrojach. We wschodnim szczycie blendy, w szczycie nawy koliste okna. Od zachodu przylega drewniana wieża z półkoliście zamkniętym wejściem z  ”mieczami” zwieńczona ośmioboczną gontową iglicą.

Ołtarz główny i boczne neobarokowe z 1851 roku są autorstwa Karola Jeroszewicza z Ornety.

Obrazy malował Albert Renne z Gdańska. W głównym ołtarzu Nawiedzenie, a u góry św. Michał Archanioł. W bocznych: Matka Boska z dzieciątkiem w otoczeniu św. św. Franciszka i Dominika, św. Józef, Ukrzyżowanie i św. Katarzyna. Ambona późnobarokowa z 1749 roku z figurkami Mojżesza, czterech Ewangelistów, czterech Ojców Kościoła, Chrystusa Dobrego Pasterza, św. Mikołaja oraz grupą Nawiedzenia. Chór muzyczny z końca XVII wieku, nad nim organy o rokokowym prospekcie z 1768 roku.

Zagroda chrzcielna bogato rzeźbiona z 1 ćwierci XVIII wieku. Chrzcielnica i kropielnica granitowe, średniowieczne. Barokowe ławy, konfesjonały, świeczniki procesyjne. Duży krucyfiks wiązany z Krzysztofem Schmidtem z 2 ćwierci XVII wieku. Rzeźba św. Antoniego w ekstazie z połowy wieku XVIII.

Na wieży dwa dzwony: duży z 1636 roku (ludwisarz Michał Dornmann) i sygnarek z roku 1727 (Jan Heuster z Elbląga)

Oprac. Maria Dzieciątek