Historia obiektu

Kościół w Małej wzniesiono w l. 1593-95 z inicjatywy i fundacji Rafała i Elżbiety Łyczków, właścicieli miejscowości. Świątynia była odnawiana m.in. ok. 1678 i w 2. poł. XVIII w. W XIX w. rozbudowano ją o pd. dobudówkę, ok. 1850 r. o wieżę a w 1958 r. o kaplicę północną. Kościół był wielokrotnie remontowany, m. in. w 1839 r., 1883 r., 1898 r., 1909 r. i 1966 r.

W 2008 r. rozpoczęto remont kapitalny obiektu obejmujący: wzmocnienie fundamentów, wymianę podmurówki, podwalin, belek zrębu, szalowanie kaplicy, wymianę belek stropowych, stolarki okiennej i podłóg,  remont więźby dachowej, przywrócenie gontowego pokrycia oraz modernizację instalacji. Po 2012 r. przeprowadzono prace konserwatorskie przy wyposażeniu świątyni.

Opis obiektu

Zespół kościelny usytuowany jest w środku wsi, pośród zabudowy, na wzniesieniu, po pn. stronie lokalnej drogi, w sąsiedztwie cmentarza parafialnego. Obejście obwiedzione jest współczesnym, ażurowym, kamiennym ogrodzeniem.

Kościół orientowany, z nawą na rzucie prostokąta i przylegającą do niej od pn. kaplicą a od pd. podłużną przybudówką oraz nieco węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium z zakrystią od pn. oraz z wieżą z kruchtą w przyziemiu od zach. Prostopadłościenną nawę przykryto dachem dwuspadowym o jednej kalenicy z prezbiterium, schodzącym nad nim trzema połaciami, ze strzelistą wieżyczką na sygnaturkę pośrodku. Dach od pd. jest w dolnej części przełamany, od pn. opuszczony nad zakrystię i kaplicę, wieża zwieńczona dachem czterospadowym. Kościół wybudowano z drewna w konstrukcji zrębowej na kamiennej podmurówce, oszalowano deskami, wieżę wymurowano w przyziemiu z kamienia. Dachy pokryto gontem. W pd. elewacji nawy i prezbiterium rozmieszczono prostokątne okna, nieco mniejsze w kaplicy od pn. Oś wieży podkreśla ostrołukowe wejście w przyziemiu ramowane kamiennymi przyporami oraz otwory w kształcie krzyży na piętrze wieży. We wnętrzu uwagę zwracają zaskrzynienia, polichromie i bogate wyposażenie z XVI- XIX w.

Dostępność dla zwiedzających: Kościół dostępny.

Autor noty: Barbara Potera, OT NID Rzeszów, 24-03-2017 r.