kościół ewangelicki, ob. rzymskokatolicki parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, Lubięcin
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

kościół ewangelicki, ob. rzymskokatolicki parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Lubięcin

photo

Przykład barokowej świątyni wzniesionej w konstrukcji szkieletowej z częściowo zachowanym wyposażeniem.

Historia

Najstarsza wzmianka o Lubięcinie, pochodząca z 1372 r., dotyczy tutejszej parafii. W tym czasie we wsi znajdował się drewniany kościół, który spłonął prawdopodobnie podczas wojny trzydziestoletniej. Na jego miejscu, na wzgórzu, na pocz. XVIII w. wzniesiono nową, kamienno-ceglaną świątynię. Niezależnie od niej, w środkowej części wsi, w latach 1742-1747, z inicjatywy książęcego rodu Pignatelli, powstał kościół ewangelicki (ob. kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa). Szachulcowa budowla pierwotnie nie posiadała sygnaturki. Dobudowano ją w 1862 roku. Około 1930 r. przeprowadzono renowację świątyni. Po II wojnie światowej kościół został przejęty przez katolików i poświęcony już w 1945 roku. W 1960 r. zlikwidowano arkady we wsch. części i ceglaną posadzkę. Podczas remontów w latach 80. XX w. odnowiono elewacje, wykonano sklepienie pozorne, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, a wnętrze obito boazerią. Przed 1990 r. zamurowano część otworów okiennych.

Opis

Kościół usytuowany w środkowej części wsi, przy rozjeździe dróg do Nowej Soli, Konotopu i Sławy. Na placu przykościelnym, po stronie pn.-wsch., parterowa plebania z 1. poł. XIX wieku. Świątynia barokowa, wzniesiona w konstrukcji szkieletowej, salowa. Założona na planie wydłużonego prostokąta o ściętych narożach, z zakrystią przylegającą od wsch., kruchtą – od zach. i dwoma aneksami umieszczonymi symetrycznie na osi dłuższych boków. Korpus główny nakryty dachem wielospadowym, parterowa zakrystia – dachem trójspadowym, a ryzality – dachami dwuspadowymi. Centralnie w kalenicy usytuowana ośmioboczna sygnaturka z latarnią (1862). Elewacje artykułowane regularnym układem słupów, rygli i zastrzałów oraz dwoma poziomami zamkniętych odcinkowo okien. Wnętrze nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym. Wzdłuż ścian empora wsparta na ośmiu filarach i dwóch kolumnach o kompozytowych głowicach. Zachowany późnobarokowy ołtarz z 2. poł. XVIII w., prospekt organowy z przełomu XVIII i XIX w. i witraże z 1907 roku.

Dostęp do zabytku ograniczony. Możliwość zwiedzania wnętrza po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.

oprac. Anna Jackiewicz, OT NID w Zielonej Górze, 11-12-2017 r.

Bibliografia

  • Garbacz K., Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego, t. 2, Zielona Góra 2012, s. 222.
  • Szymańska-Dereń M., Kościoły zrębowe i szkieletowe województwa lubuskiego, Zielona Góra 2009, s. 64-67.
  • Zabytki sztuki w Polsce. Śląsk, Warszawa 2006, s. 518.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: kościół
  • Chronologia: 1742 - 1747
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Lubięcin 81
  • Lokalizacja: woj. lubuskie, pow. nowosolski, gmina Nowa Sól
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy