Wraz z parkiem i reliktami zabudowy gospodarczej tworzy malowniczy zespół, którego dzieje związane są ze znanymi łużyckimi rodami szlacheckimi von Uechtritz oraz von Kyaw.

Historia

Budynek wzniesiony został w latach 1756-1757 r. dla Krzysztofa Ernesta von Uechtritz i jego żony Eleonory z domu von Kyaw, być może z wykorzystaniem murów  budowli starszej. Pod koniec XVIII w. przebudowano część jego wnętrz i wzniesiono dobudówkę od strony wschodniej. W 2. poł. XIX w. powstał aneks zachodni. W 2. poł. XX w. obiekt znajdował się w użytkowaniu PGR Sulików i był wykorzystywany na cele biurowe i mieszkalne dla pracowników gospodarstwa. W latach 70. przeprowadzono remont wnętrz i prawdopodobnie części elewacji wymieniając ich tynki, a w 2. poł. lat 80. dokonano naprawy i przełożenia pokrycia dachu. Budynek obecnie nie jest użytkowany. 

Opis

Pałac usytuowany jest po wschodniej stronie zespołu zabudowy wsi. Stanowi zamknięcie południowej pierzei folwarku. Jest to utrzymany w stylu klasycyzującego baroku, oparty na planie prostokąta, murowany z kamienia i cegły wolnostojący budynek o dwóch kondygnacjach. Jego kubiczna, osadzona na niskim cokole bryła zwieńczona została wysokim czterospadowym dachem z lukarnami różnych form i rozmiarów, krytym dachówką ceramiczną. Dostawiony od wschodu trójosiowy, dwukondygnacyjny, arkadowy ryzalit nakryty został pulpitowo – podobnie jak odpowiadający mu parterowy aneks zachodni, będący pierwotnie zapewne portykiem balkonowym. Tynkowane dziewięcio- i pięcioosiowe elewacje otrzymały skromny wystrój. Umieszczony od północy otwór głównego wejścia do budynku wyróżniony został trójosiowym ryzalitem pozornym i poprzedzony szerokim, łukowatym podjazdem, wzmocnionym murem oporowym. Zamknięty łukiem odcinkowym kamienny portal zwieńczony został falistym naczółkiem, pod którym umieszczono plakietę z dwiema tarczami herbowymi i koroną. W kluczu portalu znalazł się monogram właściciela i data wzniesienia obiektu. Ramowo-płycinowe drzwi główne ozdobiono snycerką. Prostokątne i zamknięte odcinkowo otwory okienne budynku rozmieszczone zostały regularnie i ujęte w proste opaski oraz opatrzone kamiennymi podokiennikami. Wnętrza rozplanowano jako dwutraktowe, z obszernym holem i klatką schodową na krótszej osi obiektu. W pomieszczeniach zachowały się elementy pierwotnego wystroju w formie boazerii, parkietów oraz sztukaterii sufitów, a także pozostałości wyposażenia w postaci pieców oraz kominków.

Budynek dostępny z zewnątrz bez ograniczeń. Wnętrza niedostępne. 

Oprac. Piotr Roczek, OT NID we Wrocławiu, 28.03-2019 r.