Dworzec Kolejowy, Sulików
Narodowy Instytut Dziedzictwa en

Zdjęcie panoramiczne tej lokalizacji jest niedostępne.

photo

Budynek jest rzadkim przykładem niewielkiego obiektu użyteczności publicznej utrzymanego w stylu funkcjonalistycznym, będącego dziełem wybitnego architekta doby modernizmu. Na uwagę zasługuje umiejętne wpisanie eleganckiej sylwetki dworca w krajobraz, zdominowany przez pobliskie wzgórze o nazwie Ognista, a także ściśle podporządkowanie formy budynku pełnionej roli.

Historia

Budynek powstały w 1927 r. według projektu wrocławskiego architekta Adolfa Radinga przy obecnej linii kolejowej nr 290 jako dworzec osobowo-towarowy. W 2 poł. XX w. dokonano nieznacznych zmian: wymieniono część stolarki, niektóre okna i drzwi przyziemia wtórnie opatrzono metalowymi kratami oraz zmieniono kolorystykę elewacji. Obiekt jest obecnie częściowo nieużytkowany i zaniedbany.

Opis

Zlokalizowany peryferyjnie w północnej części miasta, w zachodniej pierzei ulicy. Utrzymany w stylu funkcjonalistycznym, wolnostojący, murowany z cegły z elementami z żelazobetonu. Wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, równolegle do torowiska. Bryła rozczłonkowana, stosunkowo niska i zakomponowana horyzontalnie, złożona z trzech odmiennie kształtowanych elementów zestawionych w jednej linii: dwukondygnacyjnego trzonu oraz jednokondygnacyjnej, wzniesionej na wysokim cokole części magazynowej od północy i parterowego aneksu południowego. W partii trzonu od zachodu cylindryczny, parterowy ryzalit z balkonem o pełnej balustradzie w części górnej. Magazyn od wschodu i zachodu poprzedzony drewnianymi rampami wyładowczymi na wysokości cokołu. Obiekt nakryty zespołem niemal płaskich dachów o mocno wysuniętych krawędziach połaci: w partii trzonu czterospadowym, w partii skrzydła północnego dwuspadowym i w aneksie południowym dachem pulpitowym. Elewacje tynkowane, w strefie piętra budynku głównego rytmizowane poziomymi listwami, ujmującymi pas okien. Wejście główne od południa, w łukowato rozglifionej niszy, opatrzone płaskim, betonowym okapem. Pozostałe otwory drzwiowe w wąskich listwowych obramieniach. Skrzydło północne z szerokimi, pojedynczymi otworami bramnymi w elewacji wschodniej i zachodniej, opatrzonymi przesuwnymi, dwuskrzydłowymi wrotami. Otwory okienne budynku prostokątne, o zróżnicowanych proporcjach i rozmiarach, ujęte w wąskie obramienia tynkowe. W elewacji północnej trzonu (od strony torowiska) seria okien, rozdzielonych szerokimi, pionowymi listwami. W strefie piętra okna leżące. Stolarka typu krosnowego, w części o nietypowych podziałach kwaterowych. Wnętrze obiektu podzielone na część spedycyjną, salę obsługi podróżnych i poczekalnię oraz pomieszczenia obsługi technicznej. Na pietrze pierwotnie mieszkanie i biuro zawiadowcy stacji, obecnie nieużytkowane.

Dostępność obiektu dla zwiedzających

Budynek dostępny wyłącznie z zewnątrz.

Piotr Roczek, 19.10.2017 r.

Bibliografia

  • Rading A., Bahnhof Schönberg O.L., „Die Form“, Jg. 3 (1928), H. 5, s. 151-154.
  • Szymański B., Der Architekt Adolf Rading (1888-1957). Arbeiten in Deutschland bis 1933, München 1992, passim.
  • Zabytki sztuki w Polsce – Śląsk, Warszawa 2006, s. 823.

Informacje ogólne

  • Rodzaj: infrastruktura kolejowa
  • Chronologia: 1927 r.
  • Forma ochrony: rejestr zabytków
  • Adres: Sulików
  • Lokalizacja: woj. dolnośląskie, pow. zgorzelecki, gmina Sulików
  • Źródło: Narodowy Instytut Dziedzictwa

Licencja:

zgłoś problem do konserwatora zabytków

Geoportal

Mapa Google

Zobacz także w najbliższej okolicy